خیال ِتشنه

Made in Backa مجله ای برای کودکان

2010-07-10T09:28:00.007+02:00

روی جلد شماره 2 Made in Backa

آموزش خلق یک قصه

کانون نویسندگان غرب سوئد و اداره ارث عمومی سوئد

پس از یک سال تلاش و دوندگی برای پیدا کردن یک انجمن و حمایت مالی موسسه ای که بتواند پشتوانه ای برای عملی کردن پروژه مجله کودکان باکا باشد اکنون با شادی می توانم این خبر را بدهم که کانون نویسندگان غرب سوئد موافقت کرد که صاحب این پروژه باشد . اداره ارث عمومی سوئد هم موافقت کرد که مخارج این مجله را تا دوسال عهده دار باشد.

مدیریت پروژه

حدود چهار سال بود که بچه های محله را کلبه ای جمع می کردم و آنها را تشویق به قصه و شعر نویسی می کردم. قصه و شعرهای کتاب "آن گوهر دفن شده" را در همان کلبه نوشتیم. از آنجایی که نیاز بارزی را در محله مان احساس می کردم نتوانستم اکتفا کنم به کار کردن با 50 کودک و نوجوان. دلم می خواست بتوانم با بچه های بیشتری و به شکل گسترده تری کار کنم برای همین با این پروژه به جاهای زیادی رجوع کردم ولی تنها جایی که با جان و دل از پروژه استقبال کرد کانون نویسندگان غرب سوئد بود، کانونی که هر بار قدم در آن می گذارم یاد خانه کودکی و امنیت کودکی اش می افتم.

اکنون با افتخار عهده دار مدیریت این پروژه هستم و تا کنون دو شماره از این مجله را به چاپ رسانده ام که بطور رایگان در همه مدارس منطقه باکا پخش می شود.

نقش کودکان و نوجوانان در پروژه

در این پروژه کودکان 9- 12 شعر ، قصه و گزارش می نویسند و کار نوجوانان این است که این مجله ها را در مدارس پخش کنند.

حمیرا طاری

اعدام پنج نفر در کردستان

2010-05-14T07:38:00.010+02:00

دوباره نخهای حقارت خویش را

در سیاهی به ریسمان کشیدند

دوباره گردنهای نازک انسانیت را

در دل شب به درخت تنومند دار کشیدند

دوباره خنجر خشم را

در سینه به خون نشسته این ملت نشاندند

دوباره تخم وحشی وحشت را

این اهریمنان مومن به خدا بر گستره این خاک زرین افشاندند

دوباره از وحشت حضور خرد خرداد، پنج خرد دیگر را

برای زهر چشم به زنجیر مرگ کشیدند

حمیرا طاری

بپاخیزید سکوت هر انسانی در این شرایطی که هر روز غیر انسانی تر می شود خیانت به انسانیت است.

بانو حميده خيرآبادی هم از میان ما رفت

2010-04-22T15:49:00.006+02:00

حمیده خیرآبادی بازیگر خوب تئاتر، تلوویزیون و سینمای ایران هم از میان ما رفت. او هم همچون دیگر هنرمندان با بی مهری و بی سپاسی یک نظام بی فرهنگ مواجه شد، نظامی که نیاز به معرفی ندارد . این نظام نسبت به هر قشر با فرهنگ و متمدنی آنقدر سالیان سال بی فرهنگ و بی تمذن برخورد کرده است که پرونده اش بر همگان آشکار است . و اما حمیده خیر آبادی چنان پرونده درخشانی دارد که از کودکی تا به امروز و هر روز دیگر در ذهن هر کدام از ما زنده است و زنده خواهد ماند.
یادش بخیر و روحش شاد
Den iranska skådspelaren, Hamideh Khirabadi har lämnat oss för gott. Hon spelade över 30 år i många olika filmer och var en populär skådspelare.

هنوز زنده امJag lever fortfarande

2010-04-18T07:43:00.005+02:00

همه روز را با اندیشه به اندیشه ها و دل نگرانی هایم سر می کنم با سکوتی که در درونم روشن می شود و در درونم خاموش. دیگر هیچ چیز شکل روز پیش را نخواهد داشت نه آن شمع شادی که در چشمان پر از آرزویم می سوخت، نه آن غمی که چند سالی بود از خانه دلم کوچ کرده بود و نه آن آرامش و یا خروشی که همیشه در اوج به پروازم می آورد.

حالا می ایستم در گوشه ای و با اندیشه به پروازهای اکنون و فردا و پرواز هر گونه پرنده ای بیشتر از همیشه طعم لحظه ها را زیر دندانهای تامل می جوم تا...

Hela dagen tänker jag på mina tankar och oroligheter med den tystnaden som tänds inom mig och släcks inom mig.

Ingen kommer att likna som förr, varken den tända ljusets glädje som brann i mina ögons önskningar, varken den sorgen som hade flyttat ifrån mitt hems hjärta eller de vågorna och stillheten som flög mig överallt.

Nu stannar jag i ett hörn och med tanke på varje fågels flyg tuggar jag mer än alltid smaken av stunder under tankens tänder.

برای همیشه ضخم روح خرابت را ترک خواهم کرد

2010-04-10T21:46:00.014+02:00

Jag lämnar din fräna och trasiga själ för gott
med den stora och djupa sorgen som du odlade
i min vänliga och olömska själ

Jag lämnar din fräna och trasiga själ för gott
för att du förstörde med din onda själ ,
de fördomsfria broarna
som jag hade bytt med mitt hjärtas blod
..............................................................
.............................................................
برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
با عزمت غم عمیقی که در روح خیرخواه و بی حیله ام کاشتی
برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
چرا که همه پلهایی دنیای بی پیشداوری را که با خون دل ساخته بودم
با روحیه پست از حقارت
پست از حسادت
پست از اراجیف و اباطیل گویی
و پست از مرداب روح بیمارت کوف و یکون کردی
برای همیشه ضخم روح بیمارت را ترک خواهم گفت
تو به من ثابت کردی که یک ذهن و روح خراب و مسموم
یک دنیای ویران از بی اعتمادی
یک دنیای سست از ابهام را
بارش بزرگترین و گرمترین قلب دنیا بر آن هم نمی توان مدوا کرد

برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
تو به من با بی حرمتی بی توصیف
ثابت کردی که حتی یک روزنمی توانی
بی خیانت و کثیف کردن روح انسانیت
انسانی دیگر سر کنی

برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
تو به من با روح روباه پیشه ات ثابت کردی که در دنیای متعفن تو
تنها قانون وحشی جنگل حکومت می کند:
بی رحم اندیشه کردن ، دریدن و کشتن برای بقای بی بقای خویش

برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
تو به من ثابت کردی که کرکس همیشه کرکس خواهد ماند
کرکس همیشه در انتظار مرگ حیوانهای بی گناه
حیوانهای در انتظار ناخوداگاه دام
حیوانهای بی پروا پرواز خواهد کرد
و کرکس فقط از قبال مردگان
و روح مرده خوار خویش بر فراز قله ویرانی پرواز خواهد کرد

برای همیشه ضخم روح ویرانگرت را ترک خواهم گفت
تو به من ثابت کردی که روح ضخم آگین تو چنان بوی نفرت می دهد
که حتی نمی توان برای دفن آن جایی در گور روح خویش باز کرد
حمیرا طاری
2010/04/10

گمشدگان آزادی Kidnappat

2010-03-27T22:34:00.009+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=rLxIJAp7PAw

Aria Aram Nejad
Natten andas i vårens dimmiga andetag. Jag sitter i mitt ensamma rum för att mysa med min djupa sorg som har befruktas i min sköriga själ. Först jag surfar i nätet för att se vad det händer i mitt födelseland. Då får jag höra att du har försvunnit och ingen vet var du tagit väg. De har rövat bort dig för att du har gjort en låt om Ashora, den dag som ska respekteras med minnes stund, men regimen förvandlar den till ett hav av blod, ungdomarnas blod.

Jag lyssnar på din låt och gråter i tystnaden. Du, Aria Aram Nejad var är du? Vad har de gjort med dig? Lever du? Har de torterat dig?
Aria, jag hoppas att du lever. Jag hoppas att du har ett hopp om livet, ett liv i frihet. Aria, Folket har vaknat. Aria, vi är på väg till våra förfäder. Aria, vi är snart befriad.

vad ska jag ta vägen?

du, min frihets erövrare

du, min integritets kränkare

du, min glädje dödare?

Lämna mig för fan i fred

..............................

...............................

شب نفس می کشد در نفس مه گرفته بهار. من تنها نشسته ام و با غم عمیق خود که در روح شکننده ام نطفه بسته است خلوت کرده ام. اول می گردم در اینترنت تا ببینم در زادگاهم چه خبر است. شنیدم که تو گمشده ای و هیچکس از تو خبری ندارد. آنها ترا ربوده اند بعد از اینکه خبر دار شدن ساخت آهنگت در باره اتفاق روز عاشورا. به آهنگ تو گوش می کنم و در خلوت می گریم. آریا آرم نژاد کجایی؟ با تو چه کردند؟ زنده ای؟ شکنجه ات کرده اند؟آریا امیدوارم که زنده باشی! امیدوارم که امید به زندگی داشته باشی ، زندگی در آزادی. آریا مردم بیدار شده اند. آریا ما در راه برگشت به اجداد خویش هستیم. آریا آزادی نزدیک است.

به کجا بروم؟

با توام غارتگر آزادی

با توام بی حرمت کننده شخصیت

با توام خفه کننده امنیت

با توام قاتل شادی

لعنتی مرا به حال خودم بگذار!

..................................

.................................

حمیرا طاری

Gott Nytt År

2010-03-20T15:11:00.006+01:00

Norruzetan Mobarak

Eldfesten i Heden

نوروز در کانال 4+ سوئد

نوروز از راه می رسد Noroz 89

2010-03-14T10:46:00.007+01:00

Neda, du kommer alltid leva vidare i våra minnen

بنام شهدای آزادی

Gott Nytt år med tanke på frihetens offrar

نوروز از راه می رسد با اندیشه به نداهای ایران و برگ های تاریخی که در ایران و خارج از ایران ثبت شد و ورق خورد.

با جرات و با افتخار می توانیم بگوییم که سال 88 فقط سال آبیاری آزادی با خون نداها نبود بلکه سال بپایان رسیدن فاصله بین ما ایرانیهای داخل و خارج از ایران بود. سالی که هموطنان مان در ایران فریاد آزادی سر می دادند و برای رسیدن به طبیعی ترین و پایه ای ترین حقوق خود کتک می خوردند و در خون خود جان می دادند و ما در خارج از ایران در اندوه آنان گریه می کردیم ، همصدا با آنها مشت های خود را گره می کردیم و از مردم گوشه گوشه جهان و حکومت های آنها می خواستیم که در قبال آن همه جنایات جمهوری اسلامی سکوت را پیشه نکنند و فقط در فکر منفعت خود و قراردادهای اقتصادی و تجاری خویش نباشند.

سالی که بپایان آن نزدیک می شویم سالی بوده است که برخی از هنرمندها و سیاستمدارهای جهان با ما در کنسرت های خود و یا در کوچه و خیابانهای جهان همصدا شدند و راهپیمایی کردند.

در اواخر روزهای 88 یعنی بهمن ماه و روز 22 بهمن حکومت اسلامی ایران با مانور توپ ، موشک ، اسلحه و ارتش گرسنه خود دندانهای تیز و درنده خود را نشان داد تا ما در ترس خفه شویم و بمیریم.

خیلی ها بر این باورند که مردم ترسیدند و سکوت را پیشه کردند. اما بسیاری از ما براین گمانیم که مردمی که برای زندگی و زندگی در آزادی تلاش می کنند برای رسیدن به اهداف خود مرگ را آخرین راهکار خود در نظر می گیرند. برای همین امروز در اندیشه رسیدن به راهکارهای تازه اند. آنها اکنون بسان پرنده ای که بر روی تخمهای خود نشسته است و با گرم کردن آنها در انتظار تولد جوجه های خود می ماند، آرام نشسته اند و با تفکر در انتظار طلوع راه کارهای تازه اند.

دو روز مانده است به طلوع بهار 89 . با اندیشه به شهدای آزادی، با امید و تلاش برای آزادی ایران به استقبال بهار می رویم . و دست در دست هم با مسئولیت در داخل و خارج ایران همه توان خود را بکار خواهیم گرفت تا ایران، مهد تمدن رااز شر جور جمهوری اسلامی آزاد کنیم .

سال نو بر همگی سبز باد

حمیرا طاری

Gamar står i sin vakt کرکسها در کمینند

2010-02-20T15:52:00.006+01:00

این روزها تاریخ ایران و زبون بودن انسانهای زبون از قدرت در صفحه صفحه ذهنم ورق می خورد و بیشتر از همیشه ایمان می آورم به شعری که چهارده سال پیش آن را نوشتم:

در جنگلی زیسته ام به نام دنیا

با احشامی زیسته ام بنام انسانها

در مسیری قد بگذاشته ام بنام بی انتها

به سرنوشتی دچارم بنام زستیز

روزی که این شعر را می نوشتم خیلی از آدمها را شبیه به جانوران می دیدم و ناامید بودم از اینکه آنها تغییری در مرام و مسلک خود ایجاد کنند. راه می رفتم و مدام با خود زمزمه می کردم:" آنکه قوی است می ماند و آنکه ضعیف است می میرد."

از خودم می پرسیدم:" می خواهی از کدامین دسته باشی؟ آدمهای ضعیف یا قوی؟ می خواهی بمانی یا بمیری؟"

روزهای سختی بود. می دانید که در روزهای سخت، امیدوار و خوشبین بودن چندان کار آسانی نیست. انگار دنیا روی سر آدم خراب می شود و هیچ جا روزنه ای از نور پیدا نیست. آدم می تواند آنقدر حالش بد باشد که نه تنها بقیه را حیوانهایی ببیند که همینطور دور و برش می گردند و دندانهای تیزشون را نشانش می دهند برای بلعیدنش، بلکه حتی خودش را هم یک حیوان می بیند . اما اگر آدم تصمیم بگیرد که قوی باشد و خوراک نشود، در همان حال بد می گوید:" همه چیز درست می شود. دوباره حالم خوب خواهد شد. دوباره روی پاهایم خواهم ایستاد. زندگی اگر تو با من می خواهی سرناسازگاری بگذاری من سر ناسازگارت را می شکنم.

این روزها شاید چندان روزهای روشن و امیدوار کننده ای بنظر نرسد خصوصا با حرفهای ناامید کننده و یا تهدید کننده افرادی مثل خاتمی و یا احمدی مقدم. البته این حرفها چندان دور از انتظار نیست. وقتی پای قدرت در میان است و قدرت هر چه بیشتر کسب کردن، هر انسان حیوان صفت و بی جنبه ای حاضر است بخاطر حفظ قدرتش تن به هر خفت و خیانتی بدهد. آدمهای قدرت طلب و خار قدرت به هیچ چیز فکر نمی کنند بجز حفظ منافع و قدرت خود.

بیایید چراغ امید را در ذهن یکدیگر روشن نگهداریم و جزو آن دسته از افرادی نباشیم که بخود اجازه دهیم در این جنگل دنیا تسلیم قدرت بیمار جمهوری جنایت شویم. به قول سوئدیها آن کسی که در آخر می خندد بهتر می خندد. هیچ دولت جنایت کاری در هیچ دوره ای از تاریخ نتوانست ابدی بشود این امر شامل حال جمهوری جنایت هم می شود.

بجای ناامیدی وقت رسیدن به راه کارهای تازه است.

پیروزی از آن ماست. مردم خوب و شریف ایران هرگز نه از خون کشته های 31 سال پیش خواهند گذشت و نه از کشته شدن نداهای این ماههای اخیر.

Made in Backa , författarcentrum i väst

2010-02-19T20:52:00.010+01:00

گزارش نویسی سام در مورد زنده یاد استرید لینگرن

قصه نویس کودکان

Sam reportage

سخنرانی احمد و عابد مدرسه و احترام
Ahmed och Abeds föreläsning

و گزارش نویسی یوسف و گوستاو

Youssef och Gustav

نمایش کارتون و تاریخچه آن
و فیلمبرداری روزنامه یوتبری پستن

Tecknade filmers historia och visning

Göteborgpostens Tv

گزارش رامو و آنجلو در باره نویسنده کودکان خانم یسیکا

Ramo och angelos reportage om författaren, Jessika

خیلی وقت بود که از کارهای فرهنگی خودم ننوشته بودم و این به معنا ی کم کاری و تولید کم در کار فرهنگی نبوده. کار هر روزه با کودکان و نوجوانان، دل نگرانی برای ایران و هموطنان دربندم و خیلی از فعالیتهای دیگرم در ارتباط با جوانان همیشه به من انرژی داده است برای فعالیت و مبارزه بیشتر.

بعد از چاپ کتاب آن گوهر دفن شده تصمیم گرفتم با پروژه بزرگ تری کار کنم پروژه ای که سبب ملاقات و کار فرهنگی بیشتری با بچه ها شود خصوصا کار با بچه های مهاجر. برای همین تصمیم گرفتم به سردبیری مجله ای بپردازم، مجله ای به نام "ساخت باکا" ، مجله ای با ، از و برای بچه ها. برای همین شروع کردم با خلاقیت بچه های 9 تا 12 سال کار کنم از طریق ادبیات نمایشی، گوش کردن به موزیک و شناساندن طبیعت با یک نگاه شاعرانه تا آنها بتوانند با الهام گرفتن آثار خود را خلق کنند . یکی دیگر از روش هایم در این پروژه دعوت نویسندگان از ملیت های متفاوت و بحث و گفتگو با کودکان راجع به مسائل روز بوده است.

لازم به توضیح است که کانون نویسندگان سوئد عهده دار این پروژه شد و موافقت کرد که این مجله با مدیریت من عملی شود. این پروژه مخارج فراوانی هم داشته است. از آنجایی که این مجله برای کودکان بوده است و هدفش خلاقیت کودکان، مبارزه با دشمنی، شناخت بیشتر کودکان نسبت به فرهنگ یکدیگر بوده است مورد حمایت عهده ای قرار گرفته است. موسسه الوف پالمه، ارثیه عمومی و بیمه اسکاندیا ما را در این پروژه حمایت مالی کرده است. البته باید بگویم که یک مدرسه بنام برودبری و خانه فرهنگی هم با ما همکاری بسیاری داشته اند.

بالاخره این مجله که محصول آثار کودکان است امروز بدنیا آمده است و درهمه مدارس باکا بطور رایگان پخش شده است. باید بگویم که همه علی الخصوص بچه ها از این پروژه استقبال بسیار خوبی داشته اند.

بچه ها، بچه های نازنینم خسته نباشید کارتان به اندازه همان" گوهر دفن شده" زیبا و پر از گفته های شنیدنی است.

با آن همه دک و پز و خرج و مرج

2010-02-11T22:50:00.008+01:00

Iraniers "president" och hans manipulerande tal

En" lyckad" dag för iranska regimen, genom användning av tusen tals poliser, tårgas, elbatong, vapen och misshandel

با اینکه احمدی نژاد و دار و دسته اش به قول بچه های ایران کلی ساندیس و چیزهای دیگر بخورد باج گیران شان دادند و کلی با پاسدار و اسلحه و موشک دکور بندی و تهدید کرده بودند و دوربین صدا و سیمای سیاه شان را رو به خودشون میزون کرده بودند نه توانستند مردم داخل را فریب بدهند، نه مردم خارج ایران را و نه رسانه های کشورهای دیگر را.
امشب هر دو کانال تلویزیون سوئد و روزنامه ها آنچه را که در یوتوب ثبت شده بود و نشان دادند و نه اراجیف و اباطیل یک رئیس جمهور دروغی را. حالا تحلیل اینکه چرا رسانه های سوئدی آنقدر پشتیبان مردم ایران در داخل و در خارج هستند و می گذاریم واسه یک وقت دیگر. حالا وقتش نیست. احمدی فکر می کند که خیلی باهوش است و فقط خودش است که می تواند سانسور کند. سانسورچی را باید سانسور کرد و در خماری گذاشتش.

راستی گوینده کانال دو سوئد با سفیر جمهوری اسلامی در استکهلم هم مصاحبه ای کرد. او هم طبق معمول مث سگ، که حیف از سگ دروغ گفت. یک نگاه عمیق به چشمهای بعضی از این سفیرها از جمله سفیر ایران در سوئد بکنید و ببینید چقدر حالت چشمهای اینها با حالت چشمهای سعید مرتضوی یکی است. انگار که همه شون را از یک کمپانی آوردند آنهم کمپانی ظلم و تجاوز و خیانت.

سرمای زمستان آخر جداییها و شروع وصل شدن ها

2010-02-11T20:43:00.008+01:00

Götaplatsen

تظاهرات بیست و دو بهمن

یکپارچه شدن ایرانیهای یوتبری

11 Februari (22 Bahman)

Frihet, Självständighet , demokrati i Iran

برای یک بار هم که شده ما در مقابل دشمن مشترک مان متحد شدیم.

امروز یکی از بهترین روزهای زندگی من در خاک عاریه بود چرا که برای اولین بار شاهد گردهم آیی همه ایرانیها در کنار یکدیگر بودم. امروز هیچکس سخن از جدایی نگفت، هیچکس با خشم به دیگری نگاه نکرد و هیچکس خود را جدای از دیگری ندید. همه البته بجز مجاهدین خلق کنارهم بودیم، کمونیست ها، سلطنت طلب ها، دموکراتها، انجمن ها و همه و همه با هم یک صدا و یک نفس فریاد زدیم:" استقلال ، آزادی، مرگ بر دیکتاتور و..."

حدود دو هزار و پانصد ایرانی از میدان یوتاپلاتسن راهپیمایی کردیم تا مرکز شهر، میدان گوستاو آدلف. با هم شعار دادیم، با هم سرود سرآمد زمستان خواندیم و با هم یار دبستانی را فریاد کردیم.

بچه ها، بچه های ایران، بچه ها بچه های ناامید از رسیدن بهار، بهار آزادی در راه است چرا که حالا ما همه با هم هستیم برای سرنگون کردن این رژیم و برای دموکراتی در ایران.

زنده باد ایران، زنده باد ندای مردم ایران و زنده باد هر انسانی که در رابطه با مملکت و آزادی آن احساس مسئولیت می کند. دست همه گی درد نکند. خسته نباشید. می دانم سرما تا استخوانمان نفوذ کرده بود ولی با نفس های هم گرم شدیم و به آزادی باز هم نزدیکتر شدیم.

Demonstration i Götaplatsen 11 Februari, 22 Bahman

2010-02-06T17:05:00.011+01:00

Den ledare som är emot Gud

رهبر محارب

Befrielsen är nära

آزادی نزدیک است

Torgets frihet

Vi är oräknebar

Demonstration i Götaplatsen , Torsdag 11 Februari

Nedaje Iran

Jag glömmer aldrig de dagarna som jag kom hem med all spänning och berättade om det som hade hänt under demostrationerna. Jag var bara 12 år gammal när det blev revoulation i Iran. Min mamma tittade förvånad på mig och sade:

"Helvetet väntar på er!"

"Du fattar ingenting. Vi vill ha frihet. Vi vill bli av med fattigdommen. Vi..." , Sade jag till mamma.

Jag skulle aldrig tro att det skulle bli som mamma sade vilket det blev . Nu när jag pratar i telefonen med mamma om frihet är hon bara tyst. Hon vågar inte säga ett enda ord. Hon byter bara ämne. Jag vet hon har mycket att säga. Jag vet att hon är lika besviken som jag och jag vet att hon vill göra allt för att denna regim ska störtas.

Nu har vi iranier, inne i Iran och utanför Iran bestämt oss att göra allt för att få tillbaka vår revolution, den revolution som erövades av det islamiska regimen. Därför kommer vi den 22 Bahman (11 februari) göra tillsammans demonstrationer och tala till regimen att vi kommer göra allt vi kan för att befria friheten från den islamiska fängelset.

Det är natt och folkets ansikte är mörkt

Det är synd att sitta i mörkret

Ge mig min gäver för att hitta min väg

......................................

Gå upp!

Vi är tillsammans

Vi kan bli av fienden

Det är slutat av vintern

Våren blommar

Solen går upp

och dagen vaknar

...............................

Vi är inte taggar

Vi är inte ogräss

Vi lugnar inte oss

Tills vi får tillbaka vår röst

پرم از شور

پرم از شوق

چرا که همه را عاشق

همه را متحد

همه را با عزم راسخ می بینم

برای براندازی این جمهوری جنون

این جمهوری عاشق خون

و این جمهوری جبار

.....................

تو که با عاشقان درد آشنایی

تو که همرزم و هم زنجیر مایی

ببین خون عزیزان را به دیوار

بزن شیپور صبح روشنایی

برادر بیقراره ، برادر نوجوونه، برادر غرق خونه

برادر کاکلش آتشفشونه

.........................

زنده باد ایران

سرنگون باد جمهوری جنایات

بیست و دو بهمن تظاهرات در سرتاسر جهان فراموشمان نشود.

راه تان همیشه سبز خواهد ماند

2010-01-29T22:36:00.011+01:00

آرش رحمانی پور ۱۹ سالهAvrättad av den iranska regimen bara för att talade om sin valröst

محمد رضا علی زمانی ۳۷ ساله Avrättad av den iranska regimen bara för att talade om frihet
De som ska få lärdom om mord av det iranska folket är inte det iranska folket. De som ska bli rädda av all dessa mord är inte det iranska folket utan den iranska regimen. Vi kommer att kämpa vidare för att befria friheten av det islamiska fängelset . Den som ska vara rädd är den dumma iranska regimen som är berusad av maktens sprit är inte det iranska folket.

آنکه از کشتار مردم ایران باید درس بگیرد ملت ایران نیست. آنکه با دیدن این کشتارها هراس به دلش می افتد و عقب نشینی از آزادیخواهی می کند ملت ایران نیست بلکه آن دولت ابلهی است که عرق قدرت چشم و چارش را کور کرده است.

وقتی اخبار را مرور می کنم، از اعدام جوانان آزادیخواه می خوانم و از امام های جمعه خودفروش و نطق های بیمارگونه اشان که جنازه ها را در شهر بگردانید هم متاثر از این همه حماقت می شوم و هم پر شور از آرام ننشستن و هر چه کوشاتر پیش رفتن.

هزاران نظام دیکتاتوری بر روی کار آمده است و هزاران نظام دیکتاتوری به زمین سرد سر فرود آورده است.

وقتی "رئیس جمهور" یک کشور پر می شود هر روز از دروغ های شاخ دار و یاوه گو می شود چه توقعی می شود از نوکرهای سرپرده آن ، امامهای پیزوری و تاریخ مصرف گذشته اش داشت؟

سی و یک سال است که با تجاوز، شکنجه، تهمت، بی حرمت کردن و کشتن، درخت اسلام کذایی شان را آبیاری کرده اند. درختی که بوی خون می دهد، درختی که یادآور سه دهه سیاهی و ستم است و درختی که اکنون ریشه هایش سست شده است از این همه خون به ناحق ریخته شده.

راهی که اینها پیش گرفته اند راه به گورستان سیاه تاریخ دارد، راهی که به جهنم وصل خواهد شد. اگر دیروز از این اراذل و اوباش منزجر و عصبانی بودیم امروز عزم خود را جزم کرده ایم که هر چه مصمم تر پیش رویم برای آزاد شدن از بند حکومتی که بوی تعفن جنایتش عالم را پر کرده است. بتازید تا آنجا که توان آن را دارید. اگر شما از هوش رفته اید ما هر روز بیشتر و بیشتر هوشیار می شویم و به راه کارهای تازه تر می رسیم.

یاد شهدای ایران همیشه زنده است چه آنان که در راه آزادی طی سی و یک سال پرپر شدند و چه آنان که با اتهام های دروغین شما به دار آویخته شدند.

بهار آزادی در راه است Vårens frihet är på väg

2010-01-22T11:33:00.004+01:00

Ni kommer att leva kvar
Befrielsen är nära
به هر کجا که می نگرم دستهای تهدید، شکنجه و مرگ است که دستهای خود را حلقه کرده است دور گردن میهن. آنها، حکومت قرون وسطی ایی را می گویم، دزدهای آزادی را می گویم، عمامه داران و قاتلان خدا را می گویم و هر آن کس که دستش را به خون میهنم آلوده کرده است را می گویم که می خواهند عطر آزادی و آزاده گی در مشام مظلوم ما نامطبوع کنند. آنها می خواهند که ما ناامید شویم. آنها می خواهند که ما هر روز خود را اشک در خون شویم. اما ای هموطن، ای خسته از دویدن، ای خسته از سرمای زمستان، ای داغدار از جور این روسبیان اسلامی، ای همیشه مبارز زنده نگه دار نورامید و نور آزادی را که بهار آزادی در راه است. ما که سی سال در وطن و دور از وطن تاب مبارزه و ملاقات تیره گی ها را داشته ایم تا به آزادی رسیم می توانیم بازهم منتظر بمانیم ، چرا که نور ظلمت خاموش خواهد شد و نور آزادی و آزادگی ایران مان را فرا خواهد گرفت.
بیایید با هم سرود آزادی را بخوانیم و دوش در دوش زنده نگه داریم تاریخ مبارزات مان را، زنده نگه داریم یاد سهراب، ندا، ترانه، پروین، سیمین، امیر و..... چرا که بزودی از خون جوانان این وطن لاله آزادی به شکوفه خواهد نشست.

زنده باد ایران
و نفرین و مرگ بر جمهوری زنا کار، متجاوز و محارب اسلامی

دادگاه دروغین جمهوری اسلامی Den iransksa falska rättegång

2010-01-19T08:32:00.007+01:00

حقایق عریان نعره می کشد
در کوچه و خیابانهای وطن من
و قهقهه می زند به دروغهای صدا و سیمای سیاه تو

هیچکس نمی تواند خیانت کند به حقایق عریان ما
نه آن اندیشه های خریده شده
و نه آن جیب های پر طمع

حقایق عریان در زندانهای تو خدای بی خدا
شلاق می خورد
شکنجه می شود
و شستشوی مغزی از هر دروغ اسلامی می شود

آهای مست از قدرت
آهای پست از خفت بشنو صدای عریان مرا!
حقایق عریان فریاد می زند
در نگاه شکنجه شده فریاد میهن من
حقایق عریان پرسه نمی زند
در دادگاه های بی داد تو
در رسانه های غیر مستند مستند تو
نمی بینی نگاه متعجب جهان را
در صورت دروغ خود؟

جهان را جهانی شوم
برای برانداختن پرده حقیقت
از صورت دروغین تو
سروده حمیرا طاری

زندانی ای اوج فریادfångens rop

2010-01-16T22:03:00.004+01:00

زندانی ای اوج فریاد

زندانی ای هر دم در یاد

ای که شور و عزم آهنینت

سر داده آوای آهنینت

زندانی ای اوج فریاد

زندانی ای هر دم در یاد

در نگه همگان تو همان شیری

گرچه بجور زمان تو به زنجیری

خونین پیکار تو

تا به سکون و سرود تو بیدار است

جان ز پاکی روی تو بیدار است

در راه خاک راه تو

..........................

از دفتر کوهستان

رژیم تروریستی جمهوری اسلامی و دروغهای بیمارگونه اش

2010-01-12T17:48:00.003+01:00

هیزمی که زیر پای این جلاد است روزی شعله ای خواهد شد و این معلون را از نقشه کشور مان پاک خواهد کرد.

ترور استاد دانشگاه
اگر یادتون باشد حوالی سال 61 ...رژیم جمهوری اسلامی شروع به ترور شخصیت های برجسته مملکت کرد تا کسی جرات اعتراض به حکومت را نکند. آن موقع ترورهایش را کول مجاهدین خلق می انداخت. از آنجایی که می داند امروز دیگر کسی این مزخرفات را باور نمی کند ، ترورهایش را کول صهیونیست ها... می اندازد. حماقت این رژیم در این است که مردم را با سی سال پیش مقایسه می کند و از همان ابزار با تکنیک های جدید برای سرکوب کردن مردم استفاده می کند.

براستی که این رژیم خونخوار روی دیکتاتورهای جهان را سپید کرده است چه با دروغ هایش و چه با جنایت هایش.
روزگار نگران کننده ای شده است ولی این روزگار زمان زیادی نخواهد برد. هیچ جلادی پیش از این جاودانه نمانده است و از این پس هم نخواهد بود.
چراغ امید را در خانه دل خویش روشن نگه بداریم و گمان مبریم که ایران سرنوشت کشورهای همسایه را پیدا خواهد کرد. مردم ایران در شرایط مساوی تر و روشن تری قد کشیده اند.

برویم به پیشواز 22 بهمن

2010-01-09T21:17:00.009+01:00

مرگ بر دیکتاتور

دی ماه 88

سال 1360

دیشب خواب این کوه آبی را می دیدم. کوهی که روزی با شور و شوق از آن بالا می رفتیم و خواندن سرود آزادی خود را رها از کنترل هر دیکتاتوری می دیدیم. این کوه که ارتفاعش به دو هزار و هشست متر می رسد. روزی کوه آتشفشان بود. دیشب خواب می دیدم که با دوستی که در این شهر زندگی می کند و سالهاست که هر دو غربت نشینیم به سمت این کوه می راندیم. چند متری مانده بود که به کوه برسیم و ناگهان چشمم افتاد به قله های این کوه که شعله ور بود از آتش. مواد مذاب کوه جاری بود به سمت ما. به دوستم گفتم آتش در حرکت بسوی ماست. راه را عوض کن. از راهی دیگر باید به اینجا برسیم.

انگار دیروز بود که روی دیوار مدرسه ام نوشته شده بود مرگ بر شاه. دبستان می رفتم. فکر کنم کلاس پنجم بودم. تغذیه رایگان را که یک پرتغال آمریکایی بود و یک تی تاپ گرفتم و تا خانه مثل برق دویدم. از همان بچگی بیقرار بودم و پر از شور و هیجان. دویدم توی حیاط. مادرم سر حوض نشسته بود و ظرف می شست. با عجله گفتم:" مامان روی دیوار مدرسه ام نوشته شده بود "مرگ بر شاه".

مامانم گفت:" بچه زبونت را گاز بگیر این حرفها چیه که می زنی"
با قسم و آیه گفتم:" بخدا دروغ نمی گم. نوشته شده بود مرگ بر شاه باورم کن."
یکی دو سال گذشت تا اینکه در حیاط خانه زن جوان همسایه فریاد می زد:" ای شاه الهی ولیعهدت بمیرد.!"
!"
بعد از یک مدت همه می رفتیم روی پشت بام و فریاد می زدیم:" الله و اکبر، الله و اکبر."
شاه شروع به تعویض نخست وزیر کرد. تا ما بچه ها و جوانها ساکت بشیم. اما روز بعدش شعارمان این شد:" ما می گیم شاه نمی خواهیم نخست وزیر عوض می شود. ما می گیم خر نمی خواهیم پالون خر عوض می شود."
بچه پایین شهر بودم. شب ها با صدای گلوله می خوابیدیم و روزها هزار بهانه می آوردیم تا بریم تظاهرات. مادرم می گفت:" شعار بدید و خاک عالم سر خودتون کنید."
پدربزرگم می گفت:" آقا حرف گوش کنید آخوند از آفتابه سنگین تر بلند نکرده. آخوند مملکت نگه نمی دارد."
من می گفتم که آقا ما که آخوندی نیستیم. ما برای آزادی و برابری مبارزه می کنیم. یادش بخیر لبخند می زد و می گفت:" روزگار خودتون را سیاه نکنید. "
دایی ام که آن وقتها جوان بود و مدل هیپی ها می گشت طرفدار خمینی بود و پدربزرگم را تهدید کرده بود به آتش کشیدن خانه اش.
یادم می آید وقتی انقلاب پیروز شد خیابان ژاله گلگون بود از خون جوانها و بهشت زهرا از جنازه های انباشته شده و خون آلود بوی تعفن گرفته بود.
آقای خمینی آمد و شاه خاندانش را برداشت و رفت. پس از رفتن شاه مرگ بیشتر از همیشه در گوشه گوشه ایران شیهه می کشید چرا که جمهوری اسلامی کمر بست به قتل و نه فقط قتل وزیرها بلکه قتل هر گروه و دسته ای. از پانزده ساله ها شروع کرد تا هفتاد ساله. از همان آغاز حاصل زحمت کوچک و بزرگ را چپاول کرد. به هر گروه و دسته ای انگ زد و تفرقه بین چپ و راست، مجاهد و کمونیست انداخت و بعد هم از جنگ ایران و عراق بخوبی بهره برد برای جنایت بیشتر.
آن روزها گذشت. آن روزهایی که مادران و پدران شیون می کردند از کشته شدن نوجوانها و جوان هایشان و ما بچه ها و جوانها در سکوت گریه می کردیم چرا که اجازه نداشتیم بریم ختم همبازی هایمان و همفکرهایمان. نزدیک به سی و یک سال گذشت و این رژیم، این رژیم بربر و این رژیم پست تر و وحشی تر از بیابانگردهای غارتگر ادامه داد به شکنجه و کشتار و ایجاد ترس و...

سال 1388 است رژیم در قبال هر اعتراض متمدن، مردم بی گناه مان را با وحشی ترین شیوه مجازات می کند تا مردم جرات اعتراض نداشته باشند.

بیایید کاری بکنیم . بیایید در این شرایط بی آنکه یکدیگر را قضاوت کنیم و یا پا بر روی پرینسیپ های خود بگذاریم کاری بکنیم و پشت مردم را خالی نکنیم. بیایید مثل مردم این کشور صف به صف با شعارهایی که تنها حرف دل مردم ایران است پیش برویم.

ایران، زادگاه مان در چنگال عقاب مرگ پرپر می شود. بیایید هر کاری که از دست مان برمی آید بکنیم و به مردم خوب مان این امید را بدهیم که آنها تنها نیستند و از پشتیبانی ما برخوردارند.

ایران در آتش سانسور، در آتش کنترل وحشیانه جمهوری پلید اسلامی می سوزد. بیایید برای بیست و دو بهمن از حالا تدارک ببینیم و جهان را بیدار کنیم از این حکومت رذل و بی شرم که با زور اسلحه و خدای بی خدایش برای ویرانی ایران و مردم ایران قد علم کرده است.

روزی می آید که کسی ما را به یکدیگر پیوند بزند

روزی بادهای غربی خاکستر نگاه مان را برخواهد داشت

و بر روی خاک میهن خواهد افشاند

روزی کاجهای نقره ای این خاک

دهان گس تخیل مان را

شیرین خواهد کرد با نخل های شیرین خاک مان

شعر از دفتر نگاه آبی مه

سلام هموطن سلام ایران همیشه در خروش

2010-01-06T09:59:00.004+01:00

از روز عاشورا تا به امروز ذهنم پر بوده از شعارها و فریادهای مردم مبارز سراسر کشورم. روزها با مردم این خاک سرد از شور و شهامت مردم ایران می گویم و شبها با آنها در خیابانهای اینجا و آنجا فریاد می زنم:

" مرگ بر جمهوری اسلامی. مرگ بر این نظام که برای نگه داشتن قدرت بیمار خویش" اعتقادادت " خود را با شهید و شکنجه کردن پیر و جوان زیر پا می گذارد. مرگ بر سیمای سیاه صدا و سیما که از وحشت و از حقارت مثل کبک سرش را زیر برف کرده و پاهایش را هوا و می خواهد بزور هر مزخرفی را بخورد مردم بدهد. مرگ بر دیکتاتوری که بزودی آخرین میخ را بر گور خویش خواهد کوبید."

هر شب خواب می بینم که چگونه مردمم، مردان و زنان خاکم بی حجاب از ترس می شوند و برای آزادی خود مشت هایشان پر می شود از فریاد آزادی و دهانشان پر می شود از شکوفه های سرخ آزادی.

روزها از سوئدیها و دیگر ملیت ها می پرسم:" ایران را در کدامین راه می بینی؟"

و در پاسخ می شنوم در راه رهایی از دیکتاتور زمان، در راه امید و در راه رسیدن به دموکراسی.

می دانم که هنوز در راهیم. می دانم که برای رهایی بهایی بیشتر باید بپردازیم و می دانم که بیشتر مردم داخل و بسیاری از مردم خارج از کشور عزم خود را جزم کرده اند برای سرنگونی این نظام پلید. و می دانم که این نظام پلید با خشونت بیشتر قصد دارد نور امید را از دل ما بیرون ببرد . اما این نوری که در دل ما روشن شده راهی به خاموشی ندارد چرا که این نور روشنایی اش را از مردم ایران گرفته، مردمی که بیشتر از همیشه هوشیارند از ریشه های متمدن خویش.

بچه ها، بچه های خوب ایران ما همه با هم هستیم و اگر چه در ایران نیستیم اما هر کدام رسانه ای هستیم و برای نابودی این نظام همه تلاش خود را خواهیم کرد.

می دانید که این وبلاگ فیلتر شده است. البته آنها که می خواهند این وبلاگ را بخوانند می دانند چکار باید بکنند. من هم آن کارهایی را که می خواهم بکنم اینجا نمی نویسم. به رژیم بیمار باید همان داروی خودش را داد.

تسلیت به خانواده های شهدای راه آزادی و پشتیبانی از مردم ایران

2009-12-29T11:39:00.012+01:00

تصویرهایی از تظاهرات و موزیک در میدان گوستاو به یاد شهدای راه آزادی

و به امیدی سرنگونی هر چه زودتر این رژیم خونخوار، رژیمی از شروع دزد انقلاب ما بود و امروز با خونریزی به دزدیهای خود ادامه می دهد.

ایران

بیست و هفت دسامبر
...........
نگاه کن که خاک وطن

چگونه از خون مردم میهنم سرخ می شود

نگاه کن که این خاک زرین از فریاد آزادی

چگونه از گلوله های این دین دینارپرست
خاکستری و خاموش می شود

نگاه کن نگاه کن که دور از وطن

چگونه ذرات وجودم

از زجه های زنان و مردان ایرانم

ذره ذره غرق به خون می شود

نگاه کن ای نگا ه مست از قدرت

ای نگاه پست ازظلمت

ای نگاه بی شرم از شر و شمر بودن

چگونه این خاک آغازگر تمدن

از یاغی گریهای تو خونخوار بی تمدن

از قمه های تو غرق به خون می شود

شعر از حمیرا طاری

شام غریبان

2009-12-28T09:50:00.004+01:00

دیشب تا ساعت دوازده شب همه خبرها را در سایت های مختلف مرور می کردم ، گریه می کردم ، فحش می دادم و نفرین می کردم. دخترم نگاهم می کرد و با گرفتن دستم در دستش دلداری می داد. نگاهی بهش کردم و گفتم :" آسان نیست دور از ایران باشی و این مصیبت ها را ببینی. آخر مگر این مردم بی گناه و ستمدیده چه بدی کرده اند که باید این همه مکافات از دست این دین پرستان دینار پسند بکشند. دلم می خواست تو ایران باشم و با این مردم داد بزنم ..."

خسته و غمگین با فریاد مظلومیت مردمم و تصویرهای خیابانهای خونین و به آتش کشیده شده به رختخواب رفتم. ناگهان خودم را در یک مراسم سوگواری دیدم مثل همیشه مکان ایران بود و مردمش از جاهایی مثل سوئد بود. با چند نفری نشسته بودم و گریه می کردم که دیدم همسایه ام که اهل هند است و چند ماه پیش خواهر و برادرش را در تصادفی در هند از دست داده بود ، آمد پیشم و تسلیت گفت. او را در آغوش گرفتم و آنقدر گریه کردم که حالت بی هوشی بهم دست داد. مردمی که در اطرافم در رفت و آمد بودند می گفتند که خودت را نگه دار تازه اول کار است. بلند شدم و با خود زمزمه می کردم که هنوز خیلی کارها هست که باید بشود. زنی که از طرفم رد می شد گفت:

" امشب اینجا می مانی؟"

چشمهایم را با سر آستینم خشک کردم و با بغض گفتم که باید از اینجا بروم. او گفت :

" کجا؟ چرا اینجا نمی مانی که با بقیه عزاداری کنی؟"

همینطور که گریه می کردم و از گریه به هق هق افتاده بودم گفتم:"

باید برم وگرنه از دست می روم. هنوز خیلی کار دارم و حالا وقت از دست رفتن نیست."

صبح که از خواب بیدار شدم فقط در یک فکر بودم و آن هم پشتیبانی هر چه بیشتر از این مردم مبارز به طریق هایی که لزومی نیست نامی در اینجا آورد. آنهایی که خیال تشنه را می شناسند می دانند که برای مردمم خصوصا مردمی که از طبقه خودم هستند از هیچ کاری کوتاهی نخواهم کرد .

شعارهایی که دیروز داده شد خود حاکی از پیشرفت بیشتر مردم در راهی که است که هفت هشت ماه پیش آغازگر آن بودند :

"اين ماه ماه خونه، بسيجي سرنگونه" ، "مرگ بر ديكتاتور" ، "منتطري مظلوم آزاديت مبارك" ، "ديكتاتور ديكتاتور، منتظري زنده است" ، "از خون جوانان وطن لاله برآمد، علم دار نيامد" ، "شده كفن بپوشم، وطن نميفروشم" ، "يا حسين ميرحسين"، "خامنه اي يزيد شد، روي يزيد سفيد شد"، "نترسيد نترسيد ما همه باهم هستيم" ، "الله اكبر" ، "تا خون در رگ ماست، بسيجي دشمن ماست" ، "مرگ بر خامنه اي" و .. ."

ما چه در داخل و چه در خارج عزم خود را جزم کرده ایم که برای نابودی این نظام دست در دست هم و گام به گام یکدیگر پیش رویم.

پایدار باشید. پیروزی نزدیک است.

عاشورای امسال، عاشورایی فراموش نشدنی

2009-12-27T10:26:00.015+01:00

عاشورای امسال

اخبار را دنبال می کنم و با مردم میهنم در خاک عاریه فریاد می زنم آزادی را، آزادی که سی سال با نام دین اسلام اسیر و شکنجه شد و مورد تجاوز سربازان خدا قرار گرفت. روزعاشورا ست. اما این حکومت اسلامی بیشتر از همیشه دست پلید خود را با خشونت و کشتار پیش ملت ایران رو کرد. واین مردم با ریشه، این مردم خسته از گذشت، خسته از انتظار و خسته از تحمل، بپا خواسته اند تا از حق پایمال شده سی ساله خویش دفاع کنند.

اینجا بمبی تیک تاک می کند
بمبی که توسط شما کار گذاشته شده است
بمبی که توسط شما کاشته شده است
و بمبی که توسط شما آبیاری می شود

آهای
اینجا بمبی تیک تاک می کند
بمبی که توسط شما نگهبانی می شود
بمبی که توسط شما روشن می شود
و بمبی که در ما منفجر می شود

شعر از حمیرا طاری
از دفتر
"نگاه آبی مه"

خدایان پست قدرت، هرگز شعورمردم را دست کم نگیرید

ملتی که ریشه دارد هرگز سر تعظیم به ظلم فرود نخواهد آورد

..................

عطر آزادی نفسهای شما در جهان پیچیده

2009-12-18T09:19:00.006+01:00

عطر آزادی نفسهای شما در جهان پیچیده

.چند ماهی است که ننوشته ام. شاید پیش خود زمزمه کرده باشید که این هم از خیال تشنه که خسته شد و رفت

اما اینطور نیست.

بد نیست بدانید که روحی که از کودکی زمزمه کرده آزادی را:

حسنک کجایی؟

حسنک بیا بریم برفها را پارو بکنیم.

حسنک بیا بریم ابرها را پارو بکنیم

حسنک کجایی؟

حسنک عاقبت خورشید را پیدا می کنیم

حسنک..

به این سادگی ها جا نمی زند.

پیش از این گفته بودم که چه فعالیتهایی در شهرمان یوتبری دارم. کار با کودکان و جوانها و تلاش پی در پی برای بچه ها و جوانها، یکی از کارهای همیشگی ام بوده است. اما این اواخر یک پروژه ادبی برای کودکان و تحصیل در رشته ای دیگر هم به کارهایم اضافه شد. شش ساعت خواب در شب تنها وقت استراحتم بوده است. اینجا فرصتی نکردم که چیزی بنویسم اما به شیوه های دیگرو بطورغیرمستقیم در تلاش بوده ام که دیگران را ازاوضاع کنونی ایران بیدار نگه دارم. ترجیح می دهم اینجا اشاره ای مستقیم به آن نداشته باشم. وقتی دشمن ملت ایران دیکتاتور فعلی، جمهوری اسلامی با سانسور سعی می کند اختلال در فعالیتهای انسانی ما ایجاد کند ما هم به قول سوئدی ها ( داروی خودت را مزه کن) از داروی خودش برای خودش استفاده می کنیم تا ببیند چه مزه ای دارد.

دوست دارم کمی از رشته جرم شناسی که می خوانم برایتان بگویم. در این رشته انسان با قوانین مدنی جامعه سوئد، شیوه کار در زندانها، شیوه کار پلیس علی الخصوص شیوه کار در زندانهای سوئد و مشکلات رفتاری جوانان و عوامل مشکلات رفتاری و بزهکاری آشنا می شود. این رشته بی نهایت هیجان انگیز و پربار است.

چند روز پیش که از قوانین مدنی سوئد صحبت شد یاد بخش زیادی از قوانین مریض مدنی ایران افتادم و جرم و جنایت های حکومت در حال ویران شدن ایران. برای مثال تظاهرات مردم ایران و برخورد پلیس های اسلامی. وقتی ملتی تنها با راه رفتن و سکوت یکی از دموکراتی ترین و انسانی ترین شیوه ها را برای اعتراضش استفاده می کند و حقش را با تجاوز، شکنجه و اعدام می دهند(آنچه که در سوئد ممنوع است) بیشتر ازهمیشه دست این نظام مریض رو می شود. این رفتارهای غیرقانونی و بیمار تنها برای ایجاد رعب و وحشت در دل مردم است. این رژیم با این وسایل سعی می کند که از قدرت خودش دفاع کند. اما جالب اینجاست که خودش بیشتر از مردم در وحشت است. این چیزها را شما حتما بهتر از من می دانید.

می دانید وقتی پیش از این کسی می گفت تا در ایران خون ریخته نشود چیزی عوض نمی شود خیلی عصبانی می شدم. حتی فکر به این قضیه حالم را بی نهایت خراب می کرد. اما متاسفانه اتفاقات اخیر ایران گواهی بر این ادعاست.مردم ما، خصوصا جوانها دارند بهای سنگینی را برای آزادی می دهند. چکار می شود کرد؟ چکار می شود کرد در قبال دولت پستی که برای ثروت اندوزی و حفظ قدرت هزار و چهار صد سال به عقب بر می گردد؟

با همبستگی و بالا بردن دانش یکدیگر، حتما این نظام را شکست خواهیم داد حتی اگر به قیمت خون باشد. می دانید امروز نیست که خون می ریزد. سی سال است که خاک ایران با خون آبیاری شده است(سال 57و 60و67...) اما بزودی شاهد سبز شدن گل آزادی خواهیم شد.

بچه بودم در حاشیه، شوش و مولوی زندگی می کردم. امروز هم در یوتبری در منطقه حاشیه زندگی می کنم جایی که مردم از جنگ ، شکنجه و...به آن پناه آورده اند. تا امروز با بیش از چهارصد کودک و جوان کار فکری و فرهنگی کردم و هر که با این کودکان و جوانان حرف می زند می گوید که چقدر اینها آگاه و دانا هستند. این حرف مزد من است. بهترین مزدی که می شود فکرش را کرد. امروز در ایران تظاهرات یکی از شیوه های مبارزه تان باشد اما برای اینکه دوباره در دام دیکتاتور دیگری نیفتیم بهتر است دنیای یکدیگر را با دانش باروتر کنیم.

در مطلب بعد از پروژه ادبی برای کودکان خواهم گفت. نام پروژه "ساخت باکا" است.

تا مطلب بعدی که هفته دیگر است دست های و پاهای سبزتان را می بوسم.

سبز یعنی گامی در جهت آزادی

سبز یعنی کد رها شدن

سبز یعنی هوشیاری

سبز سمبلی است برای برخاستن

امروز دنیا سبز است

ازعطر آزادی نفسهای شما

تظاهرات دانشجویان ، حمایت از جنبش سبز

2009-09-30T09:01:00.007+02:00

سی سال اعتراض، سی سال کشته دادن، سی سال مدارا کردن و سی سال تحمل عاقبت مردم را واداشت به آن جنبشی که همه منتظر آن بودیم. یک حرکت اساسی، حرکتی که سبب یک پارچگی مردم داخل ایران و خارج ایران شد. اسم این جنبش را گذاشتند ، جنبش سبز. جنبشی که تعلق به هیچ رهبری ندارد بجز رهبری خود مردم ایران. این جنبش متعلق به مردم داخل ایران است و از جانب ما مردم خارج کشورحمایت می شود. این جنبش محصول هیچ حزب فسیل شده ای نیست. وقت آن است که آنها که در دهه 60 گیر کرده، در تخیل بسر برده و بیمار شده اند ، بخود آیند و بپذیرند که نزدیک به سه دهه از دهه شصت گذشته است و مردم ما در این سه دهه با زمان خود پیش رفته و رشد کرده اند. این جنبش سبز ثمره مبارزه مردم خوب و مبارز ما در ایران است و از ما که در خارج کشور بسر می بریم و نسبت به سرنوشت مردم ایران احساس مسئولیت می کنیم نگهداری می شود. این جنبش نه محصول جمهوری اسلامی و رهبران آن است و نه محصول آن احزاب قسیل شده و فرقه ای خارج کشور است که منتظر فرصت های طلایی و فرصت طلبانه خویش هستند برای حاکمیت بر مردم در ایران.
به عنوان یک نویسنده و مربی فرهنگی که هر روزه با بیش از 40 کودک و70 جوان حاشیه نشین کار فرهنگی می کند به این جنبش سبز درود فراوان می فرستم و برای پیروزی آن هر کاری که از دستم بربیاید خواهم کرد.
درود بر دانشجویان مبارز ایران که نه از شکنجه و تجاوز هراسی دارند و نه از مردن برای آزاد زیستن
درود بر مردم کوچه و خیابان که دانشجویان، سرمایه های مملکت مان را در این روزهای بحرانی و سرنوشت ساز تنها نمی گذارند و گام به گام آنها پیش می روند.
درود بر آن ایرانی خارج نشینی که مردم داخل ایران را به فراموشی نسپرده و پشتیبانی می کند از منافع و آزادی آن ملتی که هرگز با دیکتاتور سر سازگاری نداشته است و برده هیچ مسلک و دین متجاوزی نبوده است

و در آخر درود بر جنبش سبز که رهبر آن هیچ رهبری نیست جز مردم شریف ایران.

پایدار و سرافراز باشید

چه کسی

2009-09-09T09:09:00.004+02:00

.دوباره پاییز از راه می رسد با دنیا کار و فکر. به کدامین بیندیشم؟ روحم را با کدامین خاک و کدامین کودک ، نوجوان و جوان قسمت کنم؟ کودکان و جوانان مهاجر و سرگردان در گرداب خاک سرد سبز یا جوانان سرزمین مادری؟ از که بگویم و برای چه کسی بجوشم؟ برای جوانان میهنم که امید را با گلوله و تجاوز در ذهنشان به دارمی زنند هر روز و یا نوجوانان و جوانان مهاجر محله سرخ باکا که چند صباحی است در سوگ امید نشسته اند و هر دم می گویند که امید هرگز بسوی ما باز نخواهد گشت؟ ایکاش هر سلول روح و اندیشه ام می توانست در خاکی به دانه بنشیند و دین خود را با به گل نشاندن امید بتواند به جهان ادا کند. افسوس که زمان و افسوس که دغدغه نان روز نمی گذارد که روح و عرق اندیشه خود را به یکسان بین این خاک و آن خاک قسمت کنم.
بگذارید ظلمت نور جور خود را در هر کجا که می خواهد روشن نگاه دارد. تا زمانی که نور امید در من ، تو و ما روشن است هیچ ظلمتی بر ما پیروز نخواهد شد. پس تا می توانی نور امید را در روح خود روشن نگاه دار.

چه کسی توان آن را دارد که پر کند سکوت عمیق مرا؟

جوانها؟

آنان که که هراسان می دوند

در خیابانهای مه گرفته ما؟

آنان که نگاههای اندوهگین خود را پنهان می کنند در سکوت؟

آنان که به هیچ جامعه ای تعلق ندارند؟

چه کسی می تواند صدا کند

بغضی که مرا در سکوت سیاه و خونین خود می بعلد؟

آن جوانانی که در نفس سرد دیکتاتوری یخ زده اند؟

آن جوانانی که هزار ذره می شوند

در وحشت از شلاق هایی که به آنها خیره شده اند؟

آن جوان هایی که قد می کشند در شخصیتی دوگانه؟

چه کسی ، چه کسی می تواند بیدار کند زخم خفته مرا؟

آنان که خاموش شدند در خیانت غم انگیز حقیقت؟

آنان که اعدام شدند در وحشت بی اعتمادی؟

چه کسی، چه کسی توان درک تنهایی سکوت ما را دارد؟

چه کسی، چه کسی می تواند ببیند که چه سنگین است

حمل جسد تاریخ بر شانه های زخمی تفکر؟

چه کسی، چه کسی می تواند ببیند چه درد لعنتی دارد تکرار تاریخ

در کوهستانهای خاک میهن من؟

خدایا جراتم ده که فریاد کنم خفقان سکوتم را؟

خدایا جراتم ده که بشکنم صبر همیشگی ام را؟

خدایا جراتم ده که شعله ور شوم دردی را که در من می سوزد

و در من به خاکستر می نشیند!

شعر از حمیرا طاری

بهای آزادی و قربانیان جنبش سبز

2009-08-10T07:43:00.014+02:00

هر روز برگی از جنایات جمهوری اسلامی، جمهوری که برای چپاول حقوق مردم و حفظ هر چه بیشتر قدرت خود دست به هر جنایتی می زند و ورق می زنم و بیشتر از هر روز به این باور می رسم که در نظام پلید جمهوری اسلامی تنها یک قانون است که حکومت می کند و آن قانون جنگل است، قانون تکه و پاره کردن و قانون خون ریختن. راستی زبان گفتگو با کفتارها ، گرگها و مارهای افعی این نظام و سران آن چیست؟

سی سال جنایت دیدیم اما با بالا بردن سطح دانش و فرهنگ خود سعی کردیم حق و حقوق خود را از این جانیان بشریت بگیریم.

بیش از چهار میلیون ایرانی آواره کشورهای دیگر شدند. به گفته داریوش اقبالی بیش از بیست میلیون معتاد و قاچاقچی مواد مخدر در ایران داریم. یک میلیون کشته و زخمی در جنگ ایران و عراق داشتیم. هزاران هزار انسان در زندانهای جمهوری اسلامی مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفته اند و یا اعدام شده اند. هزاران کودکان کار، خودفروشی زنان...اینها همه محصول آفت زده حکومت جمهوری اسلامی است. این همه بدبختی دیدیم اما ما باز سعی کردیم از راه مسالمت آمیز وارد مذاکره با این دولت پلید بشویم و یا صدای مظلومیت خود را بطور مسالمت آمیز به گوش آنها و جهانیان برسانیم. حالا پس از سی سال هر روز خبر می رسد از این رسانه و آن رسانه که جمهوری اسلامی با مردم کوچه و خیابان چه کرده و در زندانها با چه ابزار تازه ای شاخه و شانه می کشد، اعتراف می گیرد، سرکوب می کند و رعب و وحشت در دل آنها که در زندان یا بیرون زندان هستند می اندازد. آدم با خودش فکر می کند نتیجه آنها همه صبوری، آن همه مدارا، آن همه تلاش و آن همه انسانیت باید اینی باشد که هست؟ مد جدیدشان شده تجاوز به پسرها و...

بی شرمی تا کجا؟ تا کجا باید رذالت، خشونت و وحشی گری را دید و باز هم بر این اعتقاد بود که گفتگوی مسالمت آمیز داشت؟ مگر کسی که روی تو اسلحه می کشد، باتون بسرت می کوبد، به تو تجاوز می کند، به تو می گوید سرت را به دیوار می کوبم، شیهه مرگ می کشد و چهار نعل روی امیدها و آرزوهای تو می دود می شود گفتگوی مسالمت آمیز داشت؟

خشونت و پلیدی های این نظام کثیف واقعا چندش آور و رعب انگیز است. اما اعمال این خشونت ها در ما مردم داخل و خارج ایران فقط ترس را زایش نمی کند بلکه حس غیرت، حس وطن خواهی ، حس مبارزه، حس تلاش برای نابودی اش و...را هم زایش می کند.

نماز می گذارم
بر مهر نگاه غریبانه تو
ای نگاهی که هر چه شلاق می خوری
هر چه شکنجه می شوی

هر چه شقاوت می بینی
باز زمزمه می کنی عدالت سبزت را
باز گریه می کنی حقوق مدنی ات را

----------------------------

اگر دانایی بخت گردان است
بگذارید بخت زما روی برگرداند
اگر بهای آزادی تجاوز به هویت من است
بگذارید با تجاوز فریاد آزادی خواهی ام را به گوش جهانیان برسانند
اگر هنوز کفن آزادی
شریف ترین پیرهن است
بگذار در پیرهن آزادی بمیرم

شعرها: حمیرا طاری

از دفتر شعر نگاه آبی مه

بررسی روزهایی که گذشت و برنامه های آینده

2009-08-07T09:10:00.009+02:00

پیش بسوی آزادی
سلام مردم خوب و مبارز خاک ایران زمین، سلام مردم خوب ، مبارز و پراکنده شده در گوشه گوشه این کره خاکی. خسته نباشید از آن همه رزم.

به منبر نشستن احمدی نژاد با اعمال زور و خشونت خود و دار و دسته اش سبب دلسردی برخی از ما در ایران و خارج کشور شده است. برخی با افسرده گی می گویند دوباره باید یک چهار سال دیگر احمدی نژاد را تحمل کنیم.

دیروز حتی یکی از جوانهای مهاجری که باهاشون کار می کنم می گفت:" بالاخره احمدی نژاد با زور هم که بود رئیس جمهور شما شد. حالا اشکالی ندارد چرا که هر چی باشد احمدی نژاد مخالف همجنسگراهاست. "

توی دلم گفتم که تو هم مثل بیشتر آخوندها که همه دغدغه شان مسائل جنسی آدمهاست همه چیز را رها کرده ای و همین یک مورد را در نظر گرفته ای. به قول زنده یاد فریدون فرخ زاد این چه دینی که همش در فکر معده و بالا و پایین آدمهاست!

گفت:" دیگر تظاهرات نمی ری؟"

گفتم:" حالا وقت کارهای دیگر است، وقت برنامه ریزی و وقت متحد شدن هر چه بیشتر مردم با ارگانهای دیگر."

بعد از انتخابات بیشتر ما آدمهایی که در داخل و خارج ایران بی تفاوت نبوده ایم در قبال آنچه که در کشورمان رخ داده و می دهد با اشکال متفاوت به مبارزه پرداخته ایم. شماها در خیابانهای ایران به کوچه و خیابان آمدید، هر کدام خبرنگاری شدید و... و ما در شهرهای مختلف این کره خاکی با تظاهرات، با بیدار کردن رسانه ها و با گفتگوهای خود با سیاستمدارها و غیره به اعتراض و به پشتیبانی از مردم خود بلند شدیم.

- محصول تلاش شما و ما ، بیداری و هوشیار شدن بیشتر جهان از جنایت جمهوری اسلامی شد. سیاستمدارهای کشورهایی چون آمریکا، آلمان ، فرانسه و... فهمیدند که نمی توانند صرفا در فکر منافع و داد و ستدهای خود با این رژیم خونخوار باشند و باید یک عکس العمل هایی هم نشان دهند.

- به نظر من تبریک نگفتن این کشورها و حضور پیدا نکردن سفرای آنها در مراسم تحلیف و انتقادهایی که آنها به این رژیم داشته اند نشان دهنده این است که پیروزی واقعی این اتفاقات اخیر ما بوده ایم و نه رژیم جمهوری اسلامی. بسیاری از کشورهای جهان ریاست جمهوری را به معنای واقعی به رسمیت نشناخته اند و آگاه اند که در ایران بمبی تیک تیک می کند و آن بمب انزجار و اعتراض مردم ایران به حکومت خودکامه و دیکتاتور جمهوری اسلامی است.

روز چهارشنبه به دلیل شرکت کردن سفیر سوئد در مراسم تحلیف بچه های استکهلم و آقای درویش پور جامعه شناس ایرانی دست به تظاهرات زدند و اعتراض خودشون را به گوش سیاستمدارهای سوئد رساندند. نتیجه اش این شد که دیروز یکی از افراد برجسته حزب سبزهای سوئد در مصاحبه تلویزیونی کانال چهار سوئد هم این حرکت سوئد را مورد انتقاد قرداد و گفت که شما با این کار یک حکومت دیکتاتور را تایید کرده اید.

جنبش سبز مردم ایران و جنبش سبز ما تازه کار اصلی خودش را شروع کرده است. همه ما می دانیم که پایه و اساس یک رژیم سی ساله را نمی شود یک شب ویران کرد. البته سی سال کار هم نیاز نیست. اما اگر فعال و منسجم پیش بریم براندازی حکومت ظلم حداقل یک سال کار دارد .

- بخاطر داشته باشید یکی از زیباترین نتایج مبارزه این مدت شما و ما یکی شدن منسجم ما و شما بوده است. وقتی شما به خیابانها آمدید ما هم با شما به خیابانها آمدیم. وقتی شما کتک می خوردید ما با شما گریه کردیم و درد کشیدیم. وقتی شما در بهشت زهرا شمع روشن می کردید ما در گوشه گوشه این جهان شمع روشن کردیم. وقتی صدای شما را رژیم با گلوله می بست ما صدای مظلومیت شما را به صدای جهان گره می زدیم.

حالا وقت داریم با کمی استراحت ، تامل و تماس های پی در پی با یکدیگر به راه کارهای تازه دست بزنیم. نمی شود بار یک مملکت را فقط دانشجوها و مردم به کول بکشند. حالا وقت آن است که از آنها که اقتصاد مملکت را می چرخانند هم دعوت به همکاری و همیاری بیشتر کرد. دولت چماقدارهایش را بسیج می کند برای سرکوبی ما و ما باید بازاریی ها و کارخانه ها را بسیج کنیم برای فلج کردن دستگاه کشتار اینها.

- دیگر نباید فقط به فیلتر شکن سایت ها دل خوش داشت. حالا وقت آن رسیده که دستگاه به خون کشیدن مردم را فیلتر کرد با پیدا کردن راهکارهای تازه و داشتن نگاهی چون مرغ دریایی

امروز با خون جوانان ما می می زنید

امروز به اندیشه های بی قرار ما می خندید

امروز خودتان را با آه اشک مادران ما می شویید

و خود را زیر آیه های پیامبرانتان پنهان می کنید

هر غلطی که می خواهید بکنید

همانطور که می کارید باید برداشت کنید

فردا جوان های من است که

بر ویرانه خانه های شما

پایکوبی خواهند کرد

روزهای بحرانی، روزهای اندیشه ، روزهای سرنوشت ساز و به تخت نشستن احمدی نژاد و سوگندهای دروغینش

2009-08-04T23:54:00.016+02:00

چهار سال دیگر حکومت

چهار سال دیگر جنایت

چهار سال دیگر دزدی

چهار سال دیگر ویرانی

چهار سال دیگر خیانت

چهار سال دیگر رذالت

... چهار سال دیگر

این هم احمدی نژاد اسکار عموی سیمبا در فیلم شیرشاه

یادتان هست چطور با کفتارها نقشه قتل برادر خود را کشید؟

ایران بعد از انتخابات

درگیری نیروهای عراقی با مجاهدین خلق

زندان تک صدایی

این روزها یکی از سخت ترین روزهای زندگی مان است، هم برای من هم برای تو که نمی توانی با بی مسئولیتی بگویی که به من مربوط نیست که در ایران و در محیطی که زندگی می کنیم چه می گذرد. مگر می شود انسانی فکر کنی و بی تفاوت باشی نسبت به مسائلی که امنیت جسمی و روحی من و تو و آدمهای دیگر را در خطر می اندازد؟

مگر می شود در کودکی و نوجوانی مرگ بر شاه را بر دیوار دبستانی که می رفتی دیده باشی، قصه حسنک کجایی ، قصه های صمد بهرنگی، فروغ ، شاملو ، برشت، میرزازاده عشقی و دن آرام را خوانده باشی، روی پشت بام الله و اکبر گفته باشی، خبر شهید شدن پسر همسایه ات را در جنگ ایران و عراق، خبراعدام شدن نوجوان - جوان بی طرف یا مجاهد، فدایی و... در سالهای 60 -67 شنیده باشی با مادرها و پدرها اشک ریخته باشی و شاهد خیلی از اتفاق های دیگر طی این سی سال بوده باشی و امروز بی تفاوت باشی، بی تفاوت به سرنوشت غم انگیز ترانه در 18 تیر،بی تفاوت به کشته شدن علی رضا 12 ساله بخاطر شرکت در مراسم چهل ندا و سهراب و بی تفاوت به سرنوشت مردم، ایرانی و غیرایرانی، مجاهدین خلق در عراق، عراقی ها ، افغانی ها و...؟

روزی هوادارهای مجاهد و غیرمجاهد برای نجات جان خودشان و برای ادامه فعالیتهای انسانی خود به حرف رهبرشان گوش کردند و پناه به کشورعراق بردند. آن روز که آن بچه ها به پیشنهاد رهبرشان رفتن را به ماندن و مردن در زندانهای جمهوری اسلامی ترجیح دادند افکار مبارز و سالمی مثل امروز شما در ایران داشتند. حالا در عراق چه شد و رهبرشان چگونه آگاهانه یا غیرآگاهانه، خودسرانه یا غیرخودسرانه سبب نابودی جنبش آنها و کشته شدن بیش از صدها هموطن در جنگ ایران و عراق شد موضوعی نیست که بخواهم الان به آن بپردازم .

آنچه که امروز حائز اهمیت است حمایت از جان کسانی است که امروز با عوض شدن حکومت عراق با آنها رفتار غیرانسانی می شود.

بیایید سکوت نکنیم در قبال ظلم و جنایت های بیگانه نسبت به آنها. تحویل دادن آن بچه ها به نظام تک صدا و دیکتاتوری احمدی نژاد و خامنه ای همان سرنوشتی را برای آنها رقم خواهد زد که برای هزاران هزار تظاهرکننده در ایران رقم زده شد و می شود.

همه ما امروز در روزهای بحرانی و سرنوشت سازی بسر می بریم. گاهی آنقدر پریم از بغض و خشم خفه شده در گلو که دلمان می خواهد همه درد این سی سال را با فریاد، با شعار، با فحش و...تف کنیم به صورت نکبت بار و مستبد احمدی نژاد و خامنه ای. وقتی به سایت ها و وبلاگ ها...می روم می بینم که یکی دارد فحش خواهر و مادر می دهد به نظام، یکی دارد ترانه می سازد، یکی از شعارهای جدیدش حرف می زند، یکی تحلیل سیاسی می کند، یکی گریه می کند و یکی مثل مادر سهراب همه نفرتش را بخاطر شرایط کنونی تنها با این واژه عنوان می کند:" نامردند نامردند!"

امروز مردم ما در ایران و در کشورهای دیگر همه پر از بغض اند، پر از گفته های گفته نشده و شنیده نشده. ما تا حدودی می دانیم در دل مردم ما در ایران چه می گذرد اما بخوبی نمی دانیم در زندانهای ایران از چه ابزار جدیدی برای نابودی زندانیها استفاده می شود. امروز ما نمی دانیم در دل بچه های مجاهدی که در عراق گرفتارند چه می گذرد و آنها چه حرفهایی دارن برای گفتن. حق آنهاست که زنده بمانند و شانس این را داشته باشند که روزی از قصه های روزگار خود بگویند. حق همه زندگی است و در این شرایط بحرانی آنها هم نیاز به حمایت ما از حق اولیه اشان ، زنده بودن و زندگی کردن دارند.

خوب است که در این روزهای بحرانی خودمان روی خود، روی صدای تک صدای خود کنترل داشته باشیم امکان هر اتفاقی برای منحرف شدن از اهداف مان هست. اگرغافل بشویم از اندیشه کردن و تجزیه و تحلیل افکار و برخوردهای خود در قبال انسانهای دیگر ناگهان به خود می آییم و می بینیم یک دیکتاتور در مغز ما نطفه بسته و آماده متولد شدن است. این روزها روزهای موج است، روزهای اوج است و روزهای جو و جوگیری است. اگر خودمان افسار خودخواهی و خودمحورهای خود را نگیریم چه در اینجا و چه در ایران ناگاه بخود می آییم و می بینیم که اشتباه سال پنجاه و هفت تکرار شد. می بینیم همان آدمی شدیم که امروز برای سرنگونی آن می کوشیم.

خوبه همین حالا که داریم می جنگیم با ظلم احمدی نژاد و با اسلحه تک صدایی خامنه ای و خاندانش شروع به تمرین دموکراسی کنیم.

اگر همین حالا توان شنیدن نظرهای همدیگر را داشته باشیم و نظر خود را به نظر جمع تحمیل نکنیم اولین گام را در راه دموکراسی برداشته ایم.

توی این روزها گرگ و روباه سر راه مان زیاد سبز می شود اما اگر محتاط باشیم و با فکر جلو بریم سر از حلقوم فرصت طلب ها و آنهایی که فقط به منافع خود و مطرح کردن خود می اندیشند سر در نخواهیم آورد.

روزهای سختی است. بخاطر داشته باشیم که نمی شود سی سال سیاهی را در کوتاه مدت شست و از بین برد. راه طولانی است اما رسیدنی.

یک مبارز لعنتی ام

مبارزی که نمی ترسد بالا برود

از آدمهای خاردار

نمی ترسد از زمین خوردن

در خیابانهای نفرت

یک مبارز لعنتی ام

نمی ترسم بجنگم

برای بچه های دیده نشده

برای جوانهای پژمرده

برای الکلی های خرد شده

برای مردم پایمال شده

یک مبارزه لعنتی ام

در خیابانهای فکر من

هیچکس غزیبه نیست

در باغهای روح من

هیچ فرهنگ

هیچ نژاد

و هیچ رنگی ممنوع نیست

یک مبارز لعنتی ام

که نمی ترسد اززمین خوردن

که نمی ترسد از بلند شدن

برای ارزشهای مردمی

برای حق و حقوق مردم

چرا که من یک مبارز لعنتی ام

شعر از حمیرا طاری

از دفتر نگاه آبی مه

تقدیم به همه مبارزان راه آزادی

u2 با کنسرتی در یوتبری جنبش سبز را حمایت کرد

2009-08-03T10:32:00.015+02:00

دعوت یک آقای انگلیسی زبان به کنسرت "یوتو" به شرط بردن این پارچه سبز به داخل سالن و حمایت از مردم ایران

این هم بلیط کنسرت

این هم ما و حمایت ما از جنبش سبز مردم

این هم لینک کنسرت و تصویرهای مردم مبارزمان

http://www.youtube.com/watch?v=20jIdISelOg

خونی که در رگ ماست هدیه به جنبش ماست

2009-07-31T12:14:00.015+02:00

لالا لالا گل ایران

لالا لالا زندانی آزادی

لالا لالا اوج فریادم

لالا لالا دلاور هر دم در یادم

لالالالا گل آزادی میهن

لالا کن ما همه هستیم

برای جنبش سبزت

نمی شینیم

نمی ترسیم

نمی لرزیم

ز تیفون طفیلی های

این دیو هزارساله

لالالالا گل اشکان

لالالالا ترانه میهن

لالا لالا

گل پرپر شده از جور اهریمن

لالا لالا ندای پرغرور ایرانم

تو خاموشی

تو بی جانی

تو در گوری

ولی دشمن ز گور تو هم می ترسد
مثل بید نازک مجنون

می لرزه

می میره

لالا کن ترانه من

هنوزم چکمه های سپاه دشمن

می کشد لشکر

توی خیابابونهای شهرمون

ولی دیگر کسی نمی ترسد

نمی لرزد از مردن

لالا لالا اشکان آزادی

لالا لالا مسعود مظلومم
لالالالا این تابستان هم بسر می آید

بالاخره میوه سبز آزادی ایران هم ثمر می آید
لالا لالا

شب ماتم سحر می شود

لالا لالا

دوباره سیاهی ها بسر می شود

لالا لالا

دیروز میلی از یک هموطن دریافت کردم با این عنوان "خونی که در رگ ماست

هدیه به جنبش ماست". این عنوان اشک شادی و اشک دلتنگی را در چشمهای آزادی خواهی ام نشاند.

راستی این دولت مست از قدرت، راستی این دولت غارت گر و این دولت بی حیثیت چگونه توانسته مردم مبارز ما را اینقدر دست کم بگیرد، وقتی جوان هایی داریم که با آن همه آرزو حاضرند خون رگ های خود را اهدای آزادی کنند؟

هر روز چند ساعتی را در اینترنت و خواندن این سایت و آن سایت می گذرانم و هر روز بیشتر از روز پیش به این باور می رسم که احمدی نژاد و دولتش نه تنها رفتنی اند بلکه هر روز بی اعتبارتر و بی ارزش تر هم می شوند.
راستی این قدرت به زور بدست آمده چقدر می تواند ارزش داشته باشد که مگس هایی چون احمدی نژاد و خامنه ای حاضرند برای حفظ آن از هر حربه و حرکت پلید و غیرانسانی استفاده کنند.

راستی ایران کجاست؟ راستی ایران، اولین کشوری که مردمش برای اولین بار به تمدن رسید، راستی اولین کشوری که پادشاه آن، کوروش بزرگ برای اولین بار منشورحقوق بشر را نوشت چگونه توانست تبدیل به این زندان بی در و پیکر و کشوری ستمزده شود؟ اشتباه ما کجا بود که یک حکومت چنین رذلی توانست اینگونه با نام خدا و دین بر سر ما آوار شود؟ اشتباه ما کجا بود که اینها آنقدر هار قدرت شدند که با نام خدا ترانه های ما را مورد تجاوز خود قرار می دهند. با نام دین فک آزادی خواهی محسن ها را می شکنند؟

هیچ از خود پرسیده اید چرا امروز شعار مردم ایران جمهوری جمهوری ایرانی است؟!

آیا پس از سی سال بیدار شده ایم؟ آیا پس از سی سال پی به ریشه های خود برده ایم؟ آیا به این باور رسیده ایم که ما زیر بوته دین محمدی به دنیا نیامده ایم وریشه درخت ما بیش از سه هزار سال قدمت دارد؟

تو باور منی و من باور توام ای هموطن.

تو باور منی چرا که هر روز به بهانه ای صدای سرکوب شده ات را فریادی می شوی. من باور توام چرا که تو هم می دانی فریاد باتون خورده و تیرباران شده ات را هر روز فریادی خواهم شد در گوشه گوشه این کره خاکی..

آری خونی که در رگ توست هدیه به جنبش توست و آری خونی که در رگ مهاجر من است هدیه به جنبش توست. هدیه به ندایی که سنگفرش خیابان شاهد مرگ مظلومانه او بود ، هدیه به اشکانی که هنوز شور زندگی در نگاه با شهامتش موج می زند، هدیه به ترانه ای که صدای مظلومیتش را حتی در جنگلهای بی آزار اینجا می شود، شنید.

هموطن خوبم خونی که در رگان توست می داند که با کدامین واژه باید واژه ای دیگر را کاشت یا کشت. خونی که در رگان توست برگ برگ خداوند الموات، خواجه تاجدار، پرده های حرمسرا و انقلاب 57 را خوب خوانده است و می شناسد.

خونی که در رگ تو و در رگ من است می داند که سبز از کدامین زندان سخن می گوید و در کدامین جاده پی آزادی و آزادی خواهی می گردد.

رنگ امروز شهر یوتبری

2009-07-25T21:25:00.016+02:00

Götaplatsen
خدای دریا
موزه هنر

کارین بویه شاعر سوئدی
--------------------

با رنگ سبز نوشتم رای ام را

رنگ اجازه عبور عابر

از خطوط سپید پیاده رو

رنگ طلوع جوانه های بهار

رنگ خداحافظی با غروب زمستان

رنگ لبخند جهان به زندگی

رنگ پیراهن پیامبران خدای تو

آری ، رنگ سبز رنگ رای من است

رایی که از صندوق های آزادی ربوده شد

و در دستان تو زندانی و جادو

رنگ سبز نشانه فریاد بغض من است

نشانه بیزاری از خفقان جور تو

و بیزاری از خفقان عمر من

رنگ سبزرنگی است که در خیابانهای زادگاه من

با دستان شرعی تو نامشروع می شود

و به ضرب باتون و گلوله رنگ خون می شود

رنگ سبز رنگ امروز من است

رنگ سر بیرون آوردن آزادی من

از زندان بی شرمانه زنجیر و شلاق

رنگ سبز رنگ امنیت است

رنگ راهی بسوی روشنایی

رنگ پروانه شدن خاک میهن من

از پیله پیچیده و پوسیده ولایت وقیح تو

رنگ سبز رنگ یکی شدن است

رنگ یکی شدن ترانه من با ترانه عشق

رنگ بیداری جهان

از معصومیت ندای بی صدای من

رنگ سبز رنگ حیات است

رنگ سهراب بی سپر

رنگ آغاز جنبش یک ملت

رنگ پیوستگی جهان با من

رنگ پایان رای خودرای تو

و رنگ پیچیدن رعد صدای رای من

در برق قلب این جهان بی وسعت

شعر از حمیرا طاری

سانسور، تحریف وقایع... چیز تازه ای نیست

2009-07-23T08:24:00.014+02:00

شهید مسعود هاشم زاده

شهید محمد کامرانی

هر روز برگی از تاریخ ، تکرار تاریخ تاریک، تکرار تاریخ تک صدایی و تاریخ ظلم را در ذهن مهاجرم ورق می زنم.

هر بار کسی خواست در خاک میهن من تنها شیر، شیردرنده جنگل باشد وسیله و بهانه ای را برای اعمال ظلم اختیار کرد. اگر فقط کتاب تاریخ همین سی سال اخیر را بخواهیم ورق بزنیم حکایت حکومت جمهوری اسلامی ایران را، می بینیم که شماره هر ورقش با خون انسانی مهر شده است.

روزهای اول انقلاب و حکومت شاهنشاهی خاطرتون هست؟ خاطرتون هست آنهایی را که توی کوچه ها و خیابانها کشته شدند با گفتن الله اکبر، مرگ بر شاه، ما می گیم شاه نمی خواهیم نخست وزیر عوض می شود ما می گیم خر نمی خواهیم پالون خر عوض می شود ، بختیار بختیار منقل و بافور رو بیار ...؟ یادتون هست برای پیروزی انقلاب و سرنگونی نظام تک صدایی شاه چقدر توی زندانها زندانی داشتیم و چقدر کشته دادیم؟

رسید نوبت به جمهوری اسلامی و شیر جنگل شدن با فریب مردم. سال 60، 67... یادتون هست؟ یادتون هست هر روز هر کسی را به چه بهانه ای گرفتند، شکنجه روحی، جسمی، شخصیتی ...کردند و کشتند؟

نظام تک صدایی جمهوری اسلامی نه تنها بهتر از نظام شاهنشاهی نبود بلکه صد مرتبه بدتر بود و هر صدایی را به بهانه ای دار زده و می کشد. برای نظام جمهوری اسلامی هیچوقت هیچ اهمیتی نداشته که جرمهای قربانی هایش از چه نوعی بوده است، روزنامه خوان، اعلامیه بخش کن، هوادار، نویسنده، شاعر و... هر کدام را به یک بهانه ای شکنجه کرده و کشته اند. یکی را به اسم قاتل دار زده و می زنند، یکی را به اسم قاچاق مواد مخدر، یکی را به اسم جاسوسی با این کشور و آن کشور و...

آنهایی را هم که نکشته و "آزاد" کرده اند و هم چنان لت و پار کرده اند که هر کدام از نوعی معلولیت روحی و جسمی در عذابند و خود را هر روز با هر بدبختی که هست توی این دنیا روی پا نگه داشته اند.

در آن سالهایی که گذشت وسیله شکنجه این نظام آویزان کردن زندانیان، حبس کردن در قبرهای موقتی، گذاشتن نوار پی در پی قران با صدای بلند، تجاوز دختران و زنان، اعتراف های دروغین گرفتن و در تلویزیون پخش کردن، اعدام و...بود. آنها فقط زندانی ها و خانواده هایشان را شکنجه روحی نکردند و نمی کنند بلکه مردم داخل و خارج کشور را هم به گونه ای شکنجه می کنند. در داخل ایران با داشتن کنترل مداوم ، با ایجاد ترس، با سانسور فیلمها، با تحریف اخبار، با پرورش دادن دختران و پسران با حس گناه، با شستشوی مغزی پدران و مادران، با به جبهه فرستادن نوجوانها به بهانه رفتن به بهشت، با امر به معرف و نهی از منکر، با خطاب کردن فاحشه به دخترانی که حجاب اسلامی را رعایت نمی کردند، با تهدید پسرانی که با دخترها در پارک حرف می زدند، با تحقیق اینکه آیا این کنکوری و آن کنکوری نماز جمعه می رود و یا نمی رود و بعد هم محروم از ورود دانشگاه، با عاصی کردن جوانها و فرار آنها از ایران...، هر روز مردم را آزار روحی دادند.

در خارج ایران با کشتن انسان های نابغه ای چون فریدون فرخ زاد، با شستشوی مغزی توسط رسانه های دروغین شان، با کنترل مردم از طریق سفارت های خود و خیلی از روش های دیگر هر روز به شکلی مردم را مورد آزار و اذیت خود قرار داده و قرار می دهند ...

امروز دوباره بعد از سی سال به کثافت کاریهای دیگر در داخل ایران دست می زنند تا هم مردم داخل ایران را به وحشت بیندازند و هم مردم خارج از کشور را. ابتکار تازه تر آنها برای سانسور و شکنجه قطع تلفن، قطع یوتوب، کند کردن اینترنت، پارازیت در کانالهای ماهواره ای انداختن، تحریف اخبار، سانسور صدا و سیمای سیاهشان تجاوز به دختران مان، کتک و کشتار مردم، با فرستادن اراذل ، اوباش و باج بگیرهای خود در خیابانها و... به این خیال که ما تسلیم ظلم ظلمت شان شویم و...

راستی قیمت آزادی و آزادگی چیست؟ راستی ارزش زندانی بودن زندگی در چیست؟ راستی از مرگ پی در پی تا چه هنگام می توان ترسید؟ راستی آیا اگر قرار است بمیریم بهتر نیست یک بار بمیریم بجای هر روز مردن؟

از سال 60 آنقدر هر روز دست دروغهای سیاه شان برای هر کدام ما رو شد که دیگر نه گوش مان بدهکار یاوه های رسانه هایشان بود و نه نگاه مان. حالا تازه از نوع شروع کرده اند به اراجیف گویی و اباطیل گویی. سر خود را زیر برف کرده و پاهایشان را هوا. تازه از نوع شروع کرده اند به رجزخوانی در باره دین شریف اسلام خود غافل از اینکه دیوار هر چه باور بود و در این سی سال با جنایت های خود فرو ریختند. فکر می کنند هنوز کسی خام این حرفها می شود، فکر می کنند سانسور سی سال حافظه تاریخی ما را خراب تر کرده است. انگار در این قرن نمی زیند. انگار عصر اینترنت و عصر ماهواره را در ذهن کند خود حک نکرده اند.

"یک مشت اراجیف و اباطیل زننده

یک مشت لاطائل مسموم کننده

می گویی و می بافی که انگار

در نیمه دی ماه یخی آمده بازار"

در پی چیستم؟

در پی چیستم در این خاک سرد؟

در این خاکی که روزی از آن باردار می شوم

و روز دیگر در آن می میرم؟

من متولد قرن هجده ام!

زادگاهم زندان است

زندانی بنام شرق

زندان بانی به نام غرب

من کودک کوچه ی نقاش هایم

نوجوان خاک ترک خورده، دین و سنت

و جوان خاک خورده، خاک خیس قرن بیستم

فکر من در این خاک سرد سبز

بین آدمهای فلزی و قلب های شیشه ای

پر گرفته و بال ریخته

عمر من گم شده است!

عمر من در لجن زارهای جوی اختناق

میدان های انقلاب

تونل های بی کردار جنگ

کوچه پس کوچه های آبی غربت

و خیابانهای سرنوشت بی سرنوشت گم شده است

در پی چیستم؟

در پی چیستم در این خاک سرد

در این خاکی که روزی از آن آبستن می شوم

و روز دیگر در آن می میرم؟

بخشی از شعری از دفتر رقص غروب

--------------------------------

ما زنده ایم برای زندگی کردن نه زندانی تو زندان بان بودن. برای آزادی ایران، برای دفاع از حقوق بشر، برای خاموش کردن نور ظلمت تو ، برای نمردن ترانه ، ندا، سهراب، مسعود و... هر روز خواهیم جنگید. بجنگ تا بجنگیم.
بچه ها، بچه های خواهان آزادی، تظاهرات سه مرداد روز شنبه از ساعت سه بعدالظهر تا شش بعدالظهر در محل یوتاپلاتسن یادتان نرود. بچه ها نگذاریم قطره ای از خون آنها که رفتند و خون آنها که اسیرند پایمال شود. بچه ها شمع آزادی بچه های ایران را بیایید روشن نگه داریم.

فردا سه مرداد از ساعت 7 شب هم ما بچه های گوشه دموکراتی در همین محل یعنی یوتاپلاتسن با جمعی از هنرمندان گرد هم می آییم به پشتیبانی هر چه بیشتر با مردم خوب مان در ایران.

غداره داران خدا

2009-07-19T12:38:00.023+02:00

شهید اشکان سهرابی
شهید امیر جوادی فر

شهید ترانه موسوی

اگر شال سبز

نشانه الله را بسر نداشتی

اگر پیراهن سبز دخت پیامبر را

به تن نداشتی

با تن جوان و پاک تو چه می کردند

این غداره داران خدا؟

ای خدا، ای خدای ستم

وقتی پیامبران تو

اینگونه فرزندانت را

پاره پاره می کنند

وقتی پیامبران تو

اینچنین دختران نجابت را

بی حرمت

بی بکر

و بی حیثیت می کنند

با منکران تو چه خواهند کرد؟

خانواده ترانه را در زندان سکوت حبس کرده اند مبادا صدای دهل جنایتشان در کوچه پس کوچه های این جهان بپیچد.

بی خبر از اینکه در هر کوچه این جهان ترانه ای دیگر برمی خیزد

ترانه ای دیگر در صف میلیونی ترانه را صدا می زند

ترانه ای دیگر با زبان جهان از ترانه می گوید.

هر روز خبری دهشتناک تر می رسد از راه. و شما رهبران قدرت به هر قیمت، خیال می کنید سکوت خواهیم کرد. اگر تصور می کنید که ترس خون رگان آزادی خواهی مان را خواهد خشکاند. پس بجنگ تا بجنگیم.

بغضی که در گلو داریم فریاد آزادی خواهی مان را خفه نمی کند. اکنون بیشتر از همیشه و با فریادی رساتر حق ندا، سهراب، ترانه، اشکان، امیر و هزاران هزار پیر و جوان دیگر را خواهیم گرفت.

تظاهرات روز جمعه و چوب و چماق نظام بر سر جوان مردان ما

..................................

در بستر کدام دروغ

بر هیزم رویاهایم آتش افروختی؟

در خانه کدام فریب

مرگ رویاهایم را به انتظار نشسته ای؟

ساقه هایم را می شکنی

با جوانه های در خاک خفته ام چه خواهی کرد؟

چتر ماه را

سایه بان گمشده هایم خواهم کرد

تا دوباره در بستر ذهنم طلوع کنند

خاطرات!

دوباره خشت های خاطراتم را

بر ویرانه های ذهنم

دیوار خواهم کرد!

صبح زندگی ام دوباره

در غروب مرگ طلوع خواهد کرد

آری، آری دوباره حقیقت را

بر صورت سیاه دورغ تو تف خواهم کرد!

ترجمه شعر از دفتر شعر رقص غروب

نوشته حمیرا طاری

نماز جمعه با هاشمی رفسنجانی

2009-07-17T16:56:00.016+02:00

عکس شماره 1

از مهرMEHR

زنان آزادیخواه

عکس شماره 2

حضور مادران مبارز عکس شماره 3

ادای احترام و سلام دوستی

نماز خوانهای مبتدی

عکس شماره 4

(عکسهای شماره دو تا چهار از سایت گویا)

دیروز رفته بودم به یک جلسه ای. در آن جلسه دوستی از یک سایت سوئدی که دنیای تخیل نام داشت و می شود از همه رویاهایمان در آن بنویسیم، صحبت کرد. او گفت که بد نیست ما هم یک همچنین سایتی درست کنیم. گفتم که آخر ما هر چه در رویای خود داریم و که داریم توی وبلاگ ها می نویسیم. گفت نه این چیزی که من می گویم فرق دارد.

بعد از جلسه راهی خانه شدم. شامی با عجله خوردم و حدود چند ساعتی را در اینترنت گشتم و اخبار تازه را خواندم. وقتی به رختخواب رفتم آنقدر خسته بودم که نفهمیدم کی به خواب رفتم و کی شروع کردم به دویدن در یک دنیای خیالی. دنیایی که همه ایرانیها با هم دوست شده بودند و برای نجات ایران دربندشان با یک پرچم سپیدی که به بلندی کانال یوتبری و به پهنای ساحل آن بود، می دویدند. یک طرف پرچم را من و عده ای خانوم گرفته بودیم و طرف دیگر آن را عده ای آقا و با آن پرچم در همه جا شهر پرواز می کردیم و لحظه ای غافل از پرچم نمی شدیم. باد شدیدی می وزید و گاه ما را از زمین بلند می کرد. گاه پرچم را سعی می کرد از دست مان بیرون بکشد. اما آدم دیگری می دوید جلو و پرچم را در دست می گرفت. گاه با پرچم در میان سیاهیها پرواز می کردیم. هیچکس ساز مخالف نمی زد. کمونیست کارگری ها آرام شده بودند و به مردم زور نمی گفتن که همه باید کمونیست بشوند و دین اسلام را فراموش کنند. حکمتی ها با شنیدن سرود ملی ایران در یک گوشه بالای یک تخته سنگ نمی ایستادند و خودشون را تکه و پاره نمی کردند و با لبخند ملیحی بر لب و با حض به سرود ملی شان گوش می کردند. سلطنت طلب ها راضی به همان پرچم سه رنگ شده بودند و دنبال شیر نمی گشتند. مجاهدین خلق برای تظاهرات دیگر یک گوشه کز نمی کردند و میان مردم می آمدند با مردم حرف می زدند. صدا و سیمای جمهوری اسلامی در روزهای تاریخی درس آشپزی نمی دادند و آنقدر وحشت نداشتند که حتی خودی هاشون را سانسور کنند...

با صدایی ازخواب پریدم. نگاهی به ساعتم انداختم و با لبخندی بر لب بلند شدم. صبحانه ای حاضر کردم و آماده شدم برای دیدن نماز جمعه امروز تهران.

در همه عمرم دو دفعه منتظر دیدن نماز جمعه شدم، یکی روزی که آقای خامنه ای واسه مردم شاخ و شانه می کشید و یکی امروز که رفسنجانی ، موسوی و کروبی مردم را دعوت به نماز جمعه کردند.

هر چه سه کانال جمهوری اسلامی را گشتم خبری از نماز جمعه نبود. یک کانال اخبار ورزشی می داد، یکی از سوغات مشهد می گفت و با آقای از مشهد زیر مقنعه لاس می زد و یکی سریال تکراری نشان می داد. آنجا بود که فهمیدم دوباره کاسه ای زیر نیم کاسه است. حتما حرفهای رفسنجانی آنقدر دهان پر کن بوده است که با نشان دادنش پوزه اینها بخاک مالیده خواهد شد. از عصبانیت یک خاک برسری به صدا و سیما گفتم و بلند شدم. تلویزیون را بستم و رفتم سراغ اینترنت. رفتم سراغ بچه های باحال ایران که امروز بهترین و صادق ترین روزنامه نگار و فیلمبردار هستند. رفتم سراغ کسانی که در آینده نزدیک باید بهشون جایزه بهترین فیلم و مطلب را داد. آنجا شروع کردم به خواندن صحبت های آقای رفسنجانی و دیدن تصویر و فیلم در این سایت و آن سایت.

طبق معمول با دیدن مردم مبارز در خیابانها و شعارهای:

هاشمی هاشمی

سکوت کنی خائنی

روسیه روسیه حیا کن

کشورم را رها کن

مرگ بر دیکتاتور

چه شاه باشه چه دکتر

تا احمدی نژاد

هر روز همین بساطه

روحانی با غیرت

حمایت حمایت

اشکم سرازیر شد. دیدن آن همه پیر و جوان خسته از این روزگار شوم و در عین حال دیدن صبوری مردم و راضی شدن به هر حرکتی که راهی به روزنه ای از راه حلی باشد ، امواج روح خروشانم را دعوت به آرامش کرد. انگار زنگار بیست سال غربت و بازیهای غربت از صورت خسته و گرفته ام پاک می شد.

می دانید گاهی اوقات احساس می کنم برخی از ما که بیرون از ایرانیم خیلی راحت با بی مسئولیتی به خود اجازه می دهیم که روی مردم خود و روشهای مبارزه شان قضاوت کنیم. آن هم قضاوتی ناعادلانه.

حرکت امروز مردم آنقدر با شکوه بود که می شود فقط به حرکت ایمان آورد. آیا این مردمی که جان شان را بر می دارند و توی خیابانهای ایران با این باشکوهی ، با این مهربانی و با این همه آرامش سخن از حق پایمال شده خود می گویند قابل ستایش نیستند؟

این مطلب توسط عزیزی از ایران فرستاده شده است

م /ز

افلاطون می گوید: آنهايي كه خود را هوشمندتر از آن مي دانند كه وارد دنيای سياست بشوند، مجازاتشان آن است كه توسط كساني كه احمق هستند اداره شوند.

نماز با طعم گاز اشک آور و باتوم
نماز جمعه دیروز 88.4.26 با حضور میلیونی در گرمای 40 درجه به گونه ای برگزار شد که از همان ابتدا مامورین که شمارشان به چند هزار می رسید با شلیک هوای و گلوله پلاستیکی و زد و خوردهای پراکنده قصد ایجاد تشنج و بر هم زدن جمع و تحریک مردم را داشتند ولی با هوشیاری مردم جلوی این کار گرفته شد و در زیر باتوم و گاز اشک آور صبر کردند و در جای خود ماندند این در حالی است که با شعار هایشان در بین خطبه ها فضای تهران را آکنده کرده بودند . نیروی های امنیتی و بسیجیان که این وضع برایشان غیر قابل تحمل شده بود بلاخره به سمت مردم نامز گزار حمله کردند و در حین اقامه نماز مردم را مورد ضرب و شتم قرار دادند به شکلی که حتی طرفرداران جناح راست نیز اسیب دیده و به جمع سایرین پیوستند در بین اقامه کنندگان نماز بانوان مسن و سالخورده بسیار به چشم می خوردند که در هنگام پرتاب گاز اسک آور که تحمل آن برای جوانان بسیار سخت است مورد آسیب شدید قرار گرفتند به گونه ای که مردم پیکر بی حال ایشان را با خود به مکان امن می بردند . این تنها نماز جمعه ای بود که از هر قشر در آن دیده میشد آن هم با همدلی بی نظیر با وجود خطرات و تحدید های فراوان .شاید فقط در زمان یزید مردم در سر نماز مورد حمله قرار می گرفتند یک شاهد عینی

طومار سبز و جهانی دیگر

2009-07-15T16:01:00.011+02:00

حرکت خود جوش ما

پا گرفته از ندا و سهراب به خون خفته ما

می بریم این شکایت سبز را

در گوشه گوشه این شهر پر ندا

دیروز با بچه ها قرار گذاشتیم که در مقابل دفتر روزنامه یوتبری پستن جمع شویم. اولین فردی بودم که در محل حاضر شدم. بعد از دقایقی یک مادر و دختر آمدند . آنها کمی نگاهم کردند و مردد بودن که بایستند و یا بروند. چند قدمی رفتن و با نگاه من برگشتن بطرف من و گفتند:

" ما اینجا آمدیم که پارچه سبز را امضا کنیم می دانید خانوم..."

گفتم:" درست اومدید. قرار است که اینجا جمع بشویم. از آنجایی که نگاه نگرانش را خواندم گفتم که خیالتان راحت باشد ما به هیچ گروه و حزبی وابستگی نداریم."

مادر دختر نفس راحتی کشید و گفت:" خیالم راحت شد. می دانید من فقط برای پشتیبانی از جوانان مملکتم اینجا آمدم.

گفتم:" همه ما برای پشتیبانی از مردم مان اینجا هستیم اگر کمی صبر کنید بچه های دیگر هم از راه می رسند."

بعد از دقایقی یکی از بچه ها با پارچه سبز و نوزاد شش ماهه اش که پیراهنی سبز به تن داشت از راه رسید. آنها پارچه را امضا کردند و رفتند. کم کم همرهان دیگر هم از راه می رسیدند و هر کدام گوشه ای از پارچه را می گرفتند.

یک آقای سوئدی که داشت می رفت داخل دفتر روزنامه با لبخندی پرسید:" برای چه اینجا جمع شده اید؟"

گفتم:" برای اینکه شما بدانید که ایران هنوز در جنگ است. برای اینکه احمدی رئیس جمهور ما نیست. برای اینکه دیروز جنازه سهراب بعد از بیست و شش روز تحویل خانواده اش داده شد. برای ترانه موسوی، برای ندا، برای زندانیها، برای آنها که بچه شان را بسیجی کشته و باید امضا بدهند که بچه شون بسیجیه تا بتوانند جنازه را تحویل بگیرند، برای اینکه خیلی از جنازه ها را در سردخانه تره بار گذاشته اند و می خواهند یکی یکی تحویل مردم بدهند و برای اینکه شما بدانید که ایران آرام نشده است."

سری تکان داد و گفت :" یکی را می فرستم پایین تا پیام شما را بگیرد."

بعد یک آقایی که که سوئدی و آلمانی بود آمد جلو و گفت که گوش ات را بیار جلو.

گفتم:" اینجا که ایران نیست از چی می ترسی حرفت را بزن!"

دوباره گفت:" گوش ات را بیار جلو!"

این بار به احترام خواسته اش گوشم را آوردم جلو. مرد گفت:" ببین بین شما ایرانیها هم نازیست وجود دارد! در دوره هیتلر خیلی از ایرانیها نازیست بودند. ببین این بساط ها همه زیر سر اسرائیل و آمریکاست."

گفتم:" سوئد و آلمان هم بی نقش نیستد!"

گفتم:" تونازیستی؟"

اینطرف و آن طرف را نگاه کرد وآرام گفت:" آره یک نازیست با جرات! می دانی قوی ترین کشور کدام کشوره؟"

گفتم:" آلمان!"

دستش را دراز کرد و سلام هیتلری داد و گفت:" هیتلر دیوانه نبود و می دانست یهودی ها چگونه مردمی بودن."

با تعجب نگاهش می کردم.

گفت:" باورم نداری؟ هیتلر از رژیم شما بدتر نبود."

این یکی را دیگه نتوانستم رد کنم."

بعد گفت:" احمدی را نمی خواهید؟

گفتم:" نه!"

گفت:"قلم را بده من هم می نویسم که احمدی رئیس جمهور نیست."

بعد هم آرزوی موفقیت کرد و رفت.

بعد از ساعتی راه افتادیم دور شهر بی آنکه سخنی بگوییم ، چرا که در یک عقیده کاملا با هم به نتیجه رسیده بودیم و آن این بود که ما برای پشتیبانی از مردم خود جمع شده بودیم نه برای قدرت طلبی و یا به خیالی دیگر. از آنجایی که هفته گوتیا بود بیش از صد و پنجاه کشور تیمهای فوتبال کودکان و نوجوانان خود را به یوتبری فرستاده بودند. شهر پر بود از ملیت های مختلف. نوجوانها و حتی بقیه آدمها کنجکاو این پارچه سبز شده بودن و با سکوت راه رفتن ما. مردم سوالهایی می کردند و بعد از آن به امضا پارچه می پرداختند.

دیدن نگاه مردم زیباترین نگاهی بود که دیروز شاهد آن بودیم. آنقدر پر از حس همدردی بود که همه به شور و شوق آمده بودیم و متوجه خستگی پاهای خود نبودیم. وقتی در راه خانه بودم تقریبا کشان کشان راه می رفتم. یکی از جوانهایی که اهل عراق است و باهاش کار می کنم پرسید که از کجا می آیی؟ برایش همه چیز را تعریف کردم و او با نامیدی گفت که هیچ چیز درست نمی شود. دستی به شانه اش زدم و گفتم:" با اتحاد همه چیز درست می شه. اگر شماها هم همت می کردید و برای عراق تلاش می کردید امروز عراق سرنوشت بهتری داشت."

او لبخندی زد و گفت:" امیدوارم اینطور باشد که تو می گویی."

آن جوان عراقی تنها آدمی نبود که طی این مدت با ناامیدی از سرنوشت کشورش و یا ایران حرف می زد. جو کنونی ایران خیلی ها را دل نگران و دل مرده کرده است. خیلی ها فکر می کنند که فقط کشورهای اروپایی و یا آمریکاست که تعیین کننده سرنوشت مردم ماست ولی من فکر می کنم با دانایی و آگاهی پیش رفتن ، تسلیم افکار مخرب نشدن ، امید بیهوده نبستن به این شخصیت و آن شخصیت و پشتکار داشتن است که سرنوشت یک ملت را می تواند تعیین کند. ایران ما روزی ابرقدرت بود. امروز ما برای ابرقدرت شدنش نمی جنگیم ولی برای اسیر نبودن و استقلالش می توانیم همه نیرو خود را بکار ببریم و بجنگیم. امروز تجربه سی سال انقلاب نشان داده است که از هیچ شخصیتی نباید بت ساخت بتی که روزی برای به قدرت رسیدن اسلحه اش را رو به قلبت نشانه خواهد گرفت. امروز هدف ما از مبارزه هدفی بس بالاتر از این شخصیت و آن شخصیت است. اشتباه سال 57 را تکرار نخواهیم کرد.

وقتی آمدم خانه پاهایم تاول زده بود اما احساسی به زیبایی نگاه امروز مردم شهر داشتم چرا که احساس می کردم از حق ندا، سهراب و هزاران هزار زندانی و شهید دیگر توانسته ام پشتیبانی کنم.

زندان، شکنجه و کشتار

2009-07-13T14:38:00.016+02:00

دو تصویر از مراسم خاکسپاری سهراب اعرابی از سایت گویا

هرگز از خاطرمان نخواهی رفت

گورستان خاوران

امروز سهراب اعرابی بخاک سپرده شد و بار دیگر دل همه خون شد ازغم سهراب. جرم سهراب چه بود؟ مگر سهراب به جز سراغ از رای خود گرفتن گناهی دیگر هم مرتکب شده بود که جوابش را با شکنجه و گلوله دادند؟ چرا خانواده سهراب پس از بیست و شش روز پی گیری و جستجو باید با جنازه سهراب مواجه بشوند؟ چقدر در زندان ها اسیرند که برای یافتن سهراب باید بیست و شش روز منتظر شد؟

روزهای تلخی ست. روزهای تلخ تری را هم در پیش راه خویش خواهیم داشت. همه ناراحت و پر از بغض و خشمیم اما حالا فرصت زیادی برای عزاداری نداریم. امروز باید با کار و پیکار مانع کشتارهای بعدی باشیم. امروز باید افشاگر چهره کریه کرکسانی بود که برای قدرت دست به هر جنایتی خواهند زد.

کودتای بیست و دو خرداد، شکنجه، زندانی کردن و کشتار دل ملت ایران را لرزاند اما لرزه به اندیشه مبارزه و گرفتن حق خود و مردم ما نینداخت! حالا دلیل بیشتری داریم برای مبارزه علیه نظامی که واژه اش گلوله است. حالا وقت آن نیست که لحظه ای اندیشه و وقت خود را تباه این تبهکاران کنیم!

این نظام سیاه، این نظام سرتا سر گناه، این نظام خون آشام امروز دندان در تن ، روح و اندیشه مردم پیر و جوان ما فرو نکرده است. سی سال است که با این شیوه ستمگرانه پیش رفته اند و به خیال خود تا ابد پیش خواهند رفت. این طالبان مدرن هنوز نفهمیده است که ترس همیشه زندانبان مردم نخواهد بود. روزی قدرتی در مردم بیدار می شود که هیچ هراسی از ترس و مرگ ندارد. آنوقت با چه حربه ای جلو مردم خواهند ایستاد؟

این حکومت قرون وسطی ایی به هر بهانه ای خواهد آمد که تیشه به ریشه ، زندگی، شادی و امید ما بزند. این حکومت دست به هر کاری خواهد زد که ما را بیشتر ازهمیشه اسیر ترس، نگرانی، ناامیدی و بی تفاوتی کند. از امروز بیشتر از دیروز یاوه خواهند گفت، یاوه نشان خواهند داد، یاوه خواهند نوشت، یاوه خواهند کاشت تا یاوه برداشت کنند.

تلویزیون و روزنامه های ایران امروز شروع به سانسور جنایت ،نوشتن و نشان دادن دروغ نکردند. آنها امروز شروع نکردن به سرگرمی مردم با این فیلم و آن فیلم سانسور شده و...

یاد فیلم اوشین (فیلم ژاپنی) افتادم. آن فیلم را خاطرتان هست؟ نام اصلی آن اگر اشتباه نکنم فقر و فحشا بود و صدا و سیما "سالهای دور از خانه " نامیدش تا مبادا ما تاثیر بد بگیریم.

بعد از دزدیدن انقلاب مردم آنقدر دروغ گفته اند، آنقدر حقیقت را تحریف کرده اند وآنقدر خیانت کرده اند که حتی اگر حرفی را هم درست بزنند من یکی باور نخواهم کرد. البته اخبار راز بقایشان را باور دارم. آنجا دیگر دروغ نمی گفتند. چون خیالشان راحت بوده و هست که هیچ جانوری جانورتر از خود جانورشان وجود ندارد.

امروز بیشتر از دیروز خبردار خواهیم شد که عوامل این رژیم چه بلاهایی سر امثال ندا، سهراب و...آورده و خواهند آورد. اینها که شکنجه می کنند و می کشند فرزندان همان درنده هایی هستند که نوجوانها و جوانهای سال 60 و 67 را به بدترین شیوه شکنجه کردند، کشتند و بعد هم مثل یک حیوان مرده با لگد و نفرت در قطعه ای که اسمش را لعنت آباد گذاشته بودند، دفن کردند. آنها با این کار فقط نمی خواستند که جوانها را بکشند بلکه می خواستند پدر و مادر و خواهر و برادرهای آنها را هم ترور شخصیتی و ترور ارزشی کنند. دیدن آن گورها هرگز از خاطر خسته و وجدان بیدار کسی بیرون نخواهد رفت. ویران کردن آن دیگر گورها را هم که عقاید دیگری داشتن و در قبرستانی دیگر خفته بودند نیز از وجدان بیدار کسی پاک نخواهد شد.

هرگز یادم نمی رود روزی را که مرد سی ساله ای بلند بلند گریه می کرد و می گفت:" پدر من بیش ازبیست سال بود که در آن گور خفته بود. آخر پدر من چه آزاری می توانست به آنها برساند؟"

زنی که کنار او نشسته بود با پر چادر سیاه خود اشک هایش را پاک می کرد و می گفت:

" .عیب نداره. ! جایی چیزی نگو یک بلایی هم سر تو می آورند."

دل خیلی ها پر است، پر از بغض های خفه شده، پر از دردهای گفته نشده و پر از حکایت های نوشته نشده. زیاد زمین خورده ایم، دوباره هم زمین خواهیم خورد اما دوباره هم بلند خواهیم شد. حیثیت و همت شما را سی سال جنایت نتوانست از بین ببرد. مشکلات غربت و درد غریبی هم نتوانست ما را از پا بیندازد.

وقت آن است که صدای همدیگر باشیم و دیوارهای امید یکدیگر را هر چه محکمتر با کار و کوشش بسازیم. وقت آن است که نگهدارهم باشیم. سهراب ، ندا و امثالهم نمرده اند و هرگز نخواهند مرد. آنها در ما زندگی می کنند و ما با آنها زندگی می کنیم.

این روزها در این روز نامه و آن روز نامه ، در این تلویزیون و در آن تلویزیون و...زیاد سخن از این شخصیت و آن شخصیت و بازیهایشان می رود. فکر کنم تجربه به ما نشان داده است که در این وضعیت بحرانی فرصتی برای بت ساختن از این و آن و یا ویران کردن این بت و آن بت نداریم. خوب است که با هوشیاری و دقت لازم فکر خود را متمرکز کنیم روی آنچه که امروز در ایران اتفاق می افتد. امروز مردم ما و آنها که در اسارت بسر می برند چشم امیدشان به ماست. باید راه چاره ای جست پیش از اینکه بدتر از اینی که هست بشود

انسان خداست

اگر تصمیم بگیرد

از عهده همه دردها و امتحانات برخواهد آمد

زندگی کن پیش از آنکه برای همیشه خاموش شوی

ترجمه شعری از دفتر نگاه آبی مه

نوشته حمیرا طاری

هیجده تیر، آستین ها را بالا بزنید

2009-07-10T22:17:00.010+02:00

Götaplatsen

روز پنجشنبه هیجده تیرماه گوشه گوشه شهر ما شاهد گردهم آیی هزاران ایرانی بود. وعده ما ایرانیانی که به هیچ حزبی وابستگی نداشتیم طبق معمول یوتاپلاتسن بود. در آنجا طوماری که پارچه سبز رنگی بود و با طول 21 متررا با عنوان " احمدی نژاد رئیس جمهور ما نیست" طی سه روز پر کردیم از امضا هایمان. حتی برخی از سوئدیها روی آن را امضا کردند. همه چیز بخوبی و آرامی پیش رفت و اثری از تندروهای فرصت طلب نبود. دوست هنرمندی که آنجا ساز ستار می زد و می خواند گفت:" آن بنده خداها هم دلشون پر است و در سال 60 و 67 کشته زیاد داده اند و بد نیست آنها را درک کرد."

گفتم:" تنها آنها نیستند که کشته دادند. ما هم کشته زیاد داده ایم، دلیل نمی شود که امروز حرص و بغض مان را سر مردم بی گناه خالی کنیم و یا حق و حقوق دیگران را پایمال کنیم. "

او سری تکان داد و گفت:

" خوب درست می گی!"

دیروز در جمع ما برخی از فعالان حقوق بشر سوئدی و ایرانی و هنرمندان شهر هم حضور داشتند و با خواندن بیانیه شعر، ساز و آواز گردهم آیی را هر چه پربارتر کردند. آقای مسنی که سالها در ایران و در سوئد برای حق و حقوق مردم مبارزه کرده بود گفت:" می ترسم قصه سال 57 تکرار شود. مردم ما باید با آگاهی کامل پیش بروند تا مبادا دچار فریبی که ما شدیم، بشوند. باید موضع مان را از حالا مشخص باشد!"

گفتم:" شما نگران نباش! در دوره ما همه چیز تازگی داشت. مردم آگاهی امروز را نداشتند وشناختی نسبت به آخوند و حیله گری هایش نداشتند. البته در دلم می گفتم که پدربزرگ خدا بیامرزم از همان روزهای اول، قبل از به آتش کشیدن شدن سینما رکس آبادان توسط آخوندها به ما که بچه بودیم و به آنها که بزرگتر می گفت:" آقا اینها از آفتابه سنگین تر بلند نکرده اند و روزگارتان را سیاه خواهند کرد."

متاسفانه از آنجایی که کسی تاریخ را خوب مطالعه نکرده بود و حرف بزرگترها را هم بخاطر نداشتن سواد خواندن و نوشتن جدی نگرفت، باور نکرد و اسیر چنگ آخوند کرد. خیلی از جوانها امروز ماها را سرزنش می کنند که چرا انقلاب کردیم. فکر کنم این روزها آخوندها با حقه بازی و دروغ های بی نهایت عریان خود به شما نازنینان ثابت کرده باشند که انقلاب ما را در آن سالها دزدیدند درست مثل رای شما، درست مثل به دارآویختن هزاران هزار جوان بی گناه با تهمت قاتل و قاچاقی زدن، درست مثل حمله های شبانه اشان به اتاق های خواب بی گناه شما، درست مثل ضرب و شتم وحشیانه اشان به سر و صورت بی گناه شما و درست مثل تهمت های خود به رسانه های خارجی.

مردم خوب من، جوانهای خوب و مبارز خاک ایران زمین، اولین مردمی که برای اولین باردرتاریخ بشریت به تمدن رسیدند ما ایرانیها بودیم. پیروز میدان این جنگ هم ما خواهیم بود اگر با امید ، با اتحاد و با دقت هر چه بیشتر پیش رویم.

هزار و سی صد سال پیش الفبای زبانمان را اعراب بیابانگرد آن زمان با حمله و زورگویی توانست عوض کند ولی نتوانست زبان فارسی را از ما بگیرد، کتاب هایمان را آتش زدند، دین اسلام را با تجاوز به خاک و فرهنگ ما بر سر ما آوار کردند اما نتوانستند ریشه های ما را بزنند. طی این سی سال چقدر سعی کردند اراجیف و اباطیل به خورد ما دهند و ما را از ما بگیرند نتیجه اش چه شد؟

ما کار زیاد داریم. با راهکارهای تازه، دانایی، پیوند به یکدیگر، هر چه آگاه تر پیش رفتن، حق مان را خواهیم گرفت. سال 58 -67 را مطالعه کنید. بگذارید هر پدر و مادری ورقی باشد از دفتر تاریخ. بگذارید آنها تعریف کنند چه روزگاری بر ما گذشت. مبادا شما هم سهل انگاری های ما را تکرار کنید.

برای رسیدن به مقصد عجله نکنید، زود ناامید نشوید چرا که این خواسته رژیم است. مطمئن باشید با کمک یکدیگر با فکر و پیدا کردن ترفندهای جدید راه را کوتاه خواهیم کرد. بالاخره به مقصد خود خواهیم رسید. خوشحال باشیم که حالا همه با هم هستیم و با هم پیش می رویم. خوشحال باشید که برای اولین بار پل ارتباطی و همبستگی مان مستحکم شده است . همت شما بود که ما را بهم پیوند داد و همت ماست که از قطره خون کسی نگذریم. ما اینجا بی کار نمی شینیم. مبادا دلسرد و ناامید شوید. مبارزه ما فقط به آمدن در خیابانها ختم نمی شود. راه های زیادی هست. آن راهها را خواهیم رفت.

البته بد نیست همه ما بخاطر داشته باشیم که از آمریکا و کشورهای اروپایی تنها به عنوان یک ابزار کمکی استفاده کنیم نه چیز دیگری. تجربه عراق و افغانستان باید بهترین درسی باشد برای ندادن اجازه دخالت مستقیم بیگانه. بیگانه حق ندارد با وارد خاک ما شدن، ایران ما را ویران کند.

ترجمه شعر 1

آهای!

اینجا بمبی تیک تیک می کند

بمبی که شما کاشته اید

بمبی که شما پرورش اش می دهید

بمبی که شما آبیاری اش می کنید

آهای!

بمبی اینجا تیک تیک می کند

بمبی که شما نگهبان آنید

بمبی که از شما روشن می شود

و بمبی که در ما منفجر می شود

ترجمه شعر 2

همچون جانور دور می گردیم

دور ایران که در وحشت نشسته

دور عراق که در آتش اژدها می سوزد

دور لندن که با قطعات مرگ بازی می کند

و دور آمریکا که در خفا مرگ را زایمان می کند

همچون جانور می گردیم

در جنگل دموکراسی

در کاکتوسهای مدرنیته

در چاه های تاریک مذهب

از دفتر شعر

نگاه آبی مه""

نوشته حمیرا طاری

تظاهرات چهارشنبه 17 تیر و برخوردهای فرصت طلبانه بعضی احزاب

2009-07-09T00:00:00.009+02:00

امضا ایرانیان یوتبری

امروز عصر خود را آمده کرده ، سوار اتوبوس شدم و راهی میدان یوتا پلاتسن. از توی اتوبوس می دیدم که در گوشه گوشه شهر مردم جمع شده اند. در مرکز شهر، میدان گستاو آدلف حزب کمونیست کارگری ، سلطنت طلب ها و در میدان کونگز پورت پلاتسن مجاهدین جمع شده بودند. خوشحال بودم که حضور ایرانیها را در گوشه گوشه شهر می دیدم. وقتی به میدان یوتاپلاتسن رسیدم. با لبخند به طرف بچه هایی که این مدت در تحسن ها با آنها آشنا شده بودم رفتم. بچه هایی که به هیچ حزبی وابستگی نداشتند و تنها برای پشتیبانی مردم ایران آمده بودند. مثل همیشه آرام و مهربان در کنار یکدیگر ایستاده بودند. بچه هایی که بیشتراز یکسال نیست که در سوئد سکونت داشتند حالت چهره و رفتارشان تا حدودی متفاوت از بقیه است. آنها روحی آرام تر دارند و زبانی خوش تر از ما قدیمی ها صحبت می کردند. یکی از آنها جوانی بود که مشغول نصب پارچه سبزی بود که می خواستیم روی آن را امضا کنیم. عده ای هم مشغول آماده کردن ساز، میکرفون...

همه چیز به آرامی روزهای پیش ، پیش می رفت تا اینکه دیدیم جمعیتی با طبل و شعارهایشان راهی منطقه ای که ما تجمع کرده بودیم ،شدند. کمی که نزدیک تر آمدند از پرچم و شعارهایشان معلوم شد که حزب کمونیست کارگری، حکمت و سلطنت طلب ها هستند. آنها بی آنکه به حضور ما توجه ای کنند بساط خود را در جایی که ما بودیم پهن کردند و هر کدام به نوبت خود شروع به خواندن مطالب خود و سخنرانی کردند. صحبت هایی که طی این سالها آنقدر از آن شنیده بودیم که دیگر گوش هایمان از شنیدنش خسته شده بود.

بعد از یک ساعت تک و توک به سمت آن تظاهرکننده ها رفتیم و پرس و جو کردیم که برنامه آنها چقدر طول می کشد و کی نوبت به اجرای برنامه ما می رسد. چرا که ما اجازه از پلیس داشتیم که آنجا باشیم و برنامه داشته باشیم و آنها فقط اجازه عبور از آن منطقه را داشتند. به آقایی گفتم:" می بخشید ما از جانب پلیس اجازه تجمع در این محل را گرفته بودیم بعد نیست کمی هم به حق و حقوق ما احترام بگذارید!"

آن آقا عصبانی شد و مشت اش را بطرف من بلند کرد وگفت:

" برو در ایران تظاهرات کن اینجا مال ماست!."

آن آقا آنقدر خشم و عقده داشت که آن را بخوبی می شد در نگاه و حرف زدن وقیحانه و مستبدش دید لحظه ای به یاد رژیم ایران و حرکات زننده بسیجی ها و پاسدارها افتادم. بعد از چند دقیقه دیدم که درگیری های لفظی و فیزیکی دیگری در چند گوشه دیگرهم آغاز شد.

بیشتر بچه ها خونسرد ایستاده بودند تا ببینند که آن فرصت طلب ها کی دست از شعارهای فرصت طلبانه شان برمی دارند و کی با آنها همه دم زدن از دموکراسی اجازه شروع برنامه های ما را می دهند در جایی که از پیش اجازه آن را گرفته بودیم. اما آنها با بی توجهی یکی پس از دیگری به سخنرانی می پرداخت تا اینکه نوبت به آقایی به نام آقای صالحی که سلطنت طلب بود و با همکاری هم به آنجا آمده بودند رسید او گفت:" من خیال سخنرانی ندارم فقط می خواستم بگویم که بچه های در ایران خسته نباشید خواهش می کنم از جمع سرود ملی مان، ای ایران مرز پرگهر را بخوانیم."

همین که همه مردم ( ما و آنها) شروع به خواندن سرود کردیم عده ای از کمونیست کارگری ها و حکمتی ها که تظاهرات را با سلطنت طلب ها تدارک دیده بودند عصبانی شدند و شروع کردن به داد و بیداد. خانمی در آن میان تقریبا در حال تکه و پاره کردن خود بود. او مثل یک کودک پر از هیجان بالا و پایین می پرید و داد می زد تا مبادا صدای سرود ملی به گوش همه برسد. آنجا بود که صدای سرود ما بالاتر و بالاتر می رفت . آنها پاک فراموش

کرده بودند که هدف از آن تجمع و تظاهرات چه بود.

مگر ما و آنها برای حمایت مردم در ایران در آنجا جمع نشده بودیم. ما به حرمت آنها هیچگونه شعاری ندادیم مبادا مردم ایران دوباره مثل سال 67تقاص اشتباه دیگران را پس بدهند.

رفتار و عملکردهای برخی از کمونیست کار گری و حکمتی ها نشان دهنده آن بود که آنها فقط و فقط برای مطرح کردن خود و منافع خویش به آنجا آمده بودند.

راستی این احزاب تاریخ مصرف گذشته، در چه رویایی بسر می برند و از مردم ما در ایران چقدر می دانند؟

آیا هنوز نفهمیده اند که وظیفه ما در خارج کشور حمایت از آن مردم است و نه سو استفاده از مبارازات آنها؟ فرق آنکه مشت شان را بروی من و آن پیر مرد بلند کرد با آن بسیجی های داخل ایران در کجا بود؟

هیجده تیر سال 88

2009-07-04T10:39:00.014+02:00

سی خرداد

هیجده تیر

سلام هموطن ، سلام ندای خفته در خفقان سکوت، سلام اسیر زندان سوره های دروغین رسولان رذالت و حقه بازی های سیاه سیاست قدرت .

سی سال از تولد کودک جبر، جنایت و کشتار می گذرد. حکومت جمهوری اسلامی در طلوع نظام خود آنچه را که ثمره مبارزه مردم ایران بود، انقلاب 57 را به غارت برد و آن را به نام ننگین خود ثبت کرد درست مثل همین انتخابات اخیر. یادتون هست سال 59 را که زنها را مجبور کردند روسری سر کنند و ما چه شعارهایی می دادیم و آنها چه شعارهایی؟

ما می گفتیم: ما انقلاب نکردیم باز به عقب برگردیم

و آنها می گفتند:

یا روسری یا تو سری!

آهای بچه های هم نسل من، نسل اول خاطرتان هست؟ خاطرتان هست آن روزی را که رهبران حزب های ایرانی در صدا و سیمای ایران حاضر شدند. خاطرتان هست با چه ابزاری "امام خمینی" و طرفدارانش چند صدا را در تک صدای خود خفه کردند؟

خاطرتان هست چگونه رعب و وحشت را از همان آغاز به قدرت رسیدن شان در روح پدرها و مادرهایمان و سپس در روح خود ما دمیدند؟ درست مثل همین امروز وحشت انداختن در وجود مردم بهترین سلاح شان بود. و امروز بسی پست تر از آن روزها این حربه را بکار می برند. چرا که آنقدر مار خورده اند که افعی شده اند.

ما هنوز زنده ایم و بار تلخ تجربه و دردآوراین سی سال گذشته را بر شانه های شکسته خاطرتمان حمل می کنیم نه در ایران بلکه در دهکده جهان.

هنوز به سال 58 می اندیشم و چشمان پر اشک پدر سیما پانزده ساله. هنوز بخاطر می آورم آن پاسداری را که پدر سیما را از اتوبوس پیاده کرد چرا که چهره او زرد بود از داغ سیما و آنها می خواستند بدانند آیا او مواد می کشیده . سیما فقط بخاطر یک اعلامیه اول عروس اجباری شما شد و بعد هم اعدامش کردید مبادا پایش به بهشت کذایی شما برسد. پاسدار شما هنوز هم از پدر سیما و امثالهم هنوز می پرسد:

" چی می کشی؟"

و او امثال او هنوز با نگاهی غمگین و کمری شکسته از داغ فرزندان خود می گویند :

"درد!"

هنوز به سال 60 می اندیشم. به مادر پروین دختر هیجده ساله ای که به همین بهانه ها کشته شد. مادر پروین هم بعد از گذشت چند سال مرگ دختری که با هزار فقر و بدبختی در جنوب تهران بزرگش کرده بود، دق کرد...

هنوز به سال 67 و مادر حمید می اندیشم که یک هفته قبل از آزاد شدن پسرش به زندان اوین رفت تا حال او را جویا شود اما زندانبان یک ساک کوچک دست او داد و گفت:

" دیشب پسرتان اعدام شد."

و او از اوین تا خانه چون دیوانه ها ناسزا بود که به نظام می گفت و گریه می کرد.

چرا او اعدام شد یک هفته قبل از 8 سال زندان؟ برای اینکه مجاهدین خلق نادان و خوش خیال با صدام حسین در همان روزها همکاری کردند. آنها در جنگ ایران و عراق آتش اسلحه شان را به خیال باطل برانداختن جمهوری اسلامی رو به هموطن های خود شلیک کردند. حالا یکی نیست بپرسد که آخر کشتن حمید چه ربطی داشت به خیانت مجاهدین خلق به آب و خاک خود؟!

امروز هم در خارج از ایران یکی دو حزب مشابه که همان شخصیت و ماهیت نظام حکومت ایران امروز و مجاهدین خلق را دارد برای به قدرت رسیدن خود، به بهانه حمایت از مردم، با شعارهای منافع خواه خود را تکه و پاره می کنند. آنها اشتباهات مجاهدین خلق را تکرار می کنند بی آنکه شاید خود بفهمند با این کار چه صدمه ای به مردم ایران می زنند. چرا که نظام حکومت ایران همین امروز جوانهای بی گناهی را که اصلا روح شان خبر از این حزبها ندارد و با شکنجه و تهدید در زندان های ایران وادار می کند که جرات اعتراض نداشته باشند.

نمی بینید این حکومت بیمار و ستمگر در صدا و سیمای تبهکار خود چگونه دوباره به عقب برمی گردد و از همان ابزارهای قدیمی استفاده می کند؟ سه تا از آدمهای خودفروش خودشون را جلو دروبین می آورند که اعتراف کنند منافقند.

اگر شما قدرت پرستان آن روزها را از خاطر برده اید ما آن روزها را فراموش نکرده ایم. بخاطرمان هست که خانواده هایی مثل خانواده حمید، سیمین و پروین چگونه با ترس و لرز برای جوان هایشان ختم گرفتند و گفتند بهتر است که دوستان جوان فرزندانشان در مراسم سوگواری شرکت نکننند مبادا به آنها هم مهر سیاسی زده بشود و گرفتار سرنوشت بچه هایشان شوند، درست مثل همین امروز.

سی سال گذشت. جهان دگرگون شد. جهان گام بسوی پیشرفت و ترقی برداشت. جهان جهانی دگر شد اما جهان این نظام وحشی همچنان پایدار به سیستم بربر خود ماند. البته این نظام هرگز نه نگفت به ابزار ظلم و ستم مدرن و از آنها به بهترین شکل پس از انتخابات استفاده کرد. استفاده از باتون های برقی، گاز اشک آور، اسلحه و... بعد از انتخابات خرداد بیست و دو از خاطرمان نخواهد رفت.
هیجده تیر نزدیک است. در هیجده تیر امسال هم ممکن است مثل سی خرداد امسال ،مثل هیجده تیرچند سال پیش دانشجوها و مردم را مورد ضرب و شتم خود قرار بدهند. اما چکار کنیم مثل این سی سال فراری شیم؟ با ترس و لرز زندگی کنیم؟ تن به خفت شان بدهیم؟ باز بنشینیم ذره ذره مردن جوانه هایمان را با گرفتار شدن در دام اعتیاد و فحشا تماشا کنیم؟ دوباره خفقان بگیریم؟ دوباره تماشاگر جنایت شان باشیم؟ نه وقت آن رسیده که عزم خود را جزم کنیم در هر جای دنیا که هستیم و بپا خیزیم برای به آزادی رسیدن میهنمان، برای زندگی کردن در خاکی که اولین قدم کودکی را در آن برداشتیم، برای پشتیبانی از هموطن هایمان، برای دفاع از آن جوانهایی که دارند بار دیگر محکوم می شوند به همان سرنوشت ما. اگر ذره ای احساس مسئولیت اجتماعی می کنیم وظیفه داریم که از جا برخیزیم و راه چاره ای بجویم برای رها شدن از زندان استبداد این نظام مردم فریب!

هر کسی انتخاب شده برای نوعی زندگی. بگذارید ما انتخاب شده باشیم برای کاشتن و بارور کردن درخت آزادی ، آزادگی و تمدن. بگذارید ما انتخاب شده باشیم برای نجات ریشه های بجا مانده اجداد مان نه آن اجدادی که مردمش هنوز بعد از 1400 سال طلوع دین خود با زور، چپاول و دروغ هم سو و هم خوهستند و حتی دین شان آنها را اهلی نکرد.

در سوئد، شهر یوتبری به پیشواز 18 تیر می رویم، روزسه شنبه 16 تیر تا روز پنجشنبه 18 تیر در میدان یوتا پلاتسن

هفته ای که گذشت

2009-06-30T17:39:00.016+02:00

Demonstration i Götaplatsen

Manifestation

Domkyrkan

پیشتر گفته بودم که نمی توانم هم فعالیت کنم برای جامعه ایران و هم برای جامعه سوئد، جامعه ای که بیش از نوزده در آن زیسته ام. می دانید که در سوئد بیشترین نیرویم را روی بچه ها و جوانها گذاشته ام ، خصوصا بچه های خارجی، بچه هایی که به شکلی در محرومیت بسر می برند. اما اتفاقات اخیر ایران هر ایرانی را که ذره ای احساس مسئولیت در قبال انسانیت و وطن خویش داشته باشد و وا می دارد که صدای سکوت مردمش را فریادی شود.

هفته ای که گذشت، هر روز بعد از کار یعنی ساعت هفت شب آماده شدم برای تجمع در میدان یوتا پلاتسن، جایی که در هر گوشه آن فرهنگ صدایت می زند. در این میدان مجسمه خدای دریا، پوسیدون، کتابخانه مرکزی ، مجسمه شاعر سرشناس سوئدی خانم کارین بویه، موزه هنر... همه در کنار هم قرار گرفته اند. آنجا ما ، ایرانیهایی که به هیچ حزب سیاسی وابستگی نداریم جمع می شویم تا با عکس شهدای اخیرمان ، شمع روشن کردن ، ساز زدن ، خواندن ترانه و سرودهای جدید و قدیم و... از هموطنان داخل ایران حمایت کنیم. هنرمندان تازه کار و قدیمی هم با کارهای زیبایشان گاه گل امید را در دلمان می کارند و گاه گل اشکی که حکایت از سالها درد و رنج دارد.

دلمان خیلی پر است. حال و هوای بستگان زندانیها را داریم.نه می توانیم شما را از نزدیک ببینیم و نه می توانیم در سلول شما باشیم. در سلول دیگری اسیریم. سلولی به نام دلهره و اضطراب.

پنجشنبه پیش کشیش کلیسا جامع یوتبری مراسم یادبودی برای شهدایمان گذاشت که همه در آنجا جمع شدیم و یاد عزیزان از دست رفته مان را گرامی داشتیم.

نظام فرمان می دهد خفه شید. شتر دیدید ندیدید. اما وقتی دنیا می گوید بیایید تا مراسم یادبود بگیریم مگر ما گوش مان بدهکار به یک صدا می شود؟. از این بهتر نمی شود. تا زورتان می رسد بیشتر سانسورمان کنید تا هم قوه ابتکار ما بیشتر بکار بیفتد هم دست شما برای دنیا بیشتر رو بشود.

آقایون بهتر است بدانید که ما دیگر مثل سابق روزی یک بار اخبار را نمی بینیم. مومن شده ایم. نماز صبح ، ظهر، عصر ، شب و نیمه شب مان ترک نمی شود. می گردیم در اینترنت ، اخبار ایران، سوئد، صدای آمریکا و.... شب و نصف شب.

البته پارزیت های شما در کانالهای خوبی که داریم گاهی آزارمان می دهد. یکی وقت هایی قاطی می کنیم و نمی دانیم نظام شما با کشورهای اروپایی و تکنیک های جاسوسی مدرنشان قرارداد دارد یا آنها با شما قرارداد می بندند . چرا که ما هم کنترل می شویم.

تلویزیون ایران را که درش را بستیم. چون آنقدر دروغ و بازی هایش عریان است که آدم حالت تهوع بهش دست می دهد.

البته بهتر است بدانید بعد از سی سال که گوش و چشم مان را ممنوع کرده بودیم که پای نماز جمعه این آقا و آن آقا بنشینیم تصمیم گرفتیم که پای نماز جمعه شان بنشینیم و ببینیم حرف حسابشان با مردم چیست. که خوب دیگر لازم به تعریف نیست خودتون می دانید که چپ و راست ، توی روز روشن و توی صورتمان نگاه می کنند و دروغهای خرواری می خواهند به خوردمان بدهند. انگاری واقعا باورشان شده که ما پرت پرتیم. تعجبی ندارد. قدرت چیز کثیفی است برای آنها که که بی سواد و بی جنبه اند، برای کسانی که مثل کبک سرشون را توی برف کرده اند و پایشان را هوا.

بگذریم. دلمان پر است اما با خودمان عهد بسته ایم که عزم خود را جزم کرده و برای نجات مردم مان ازپای ننشینیم. بچه ها و جوانهای اینجا هم ما را می فهمند. می بینند که حواسمان خیلی دیگر جمع آنها نیست و کار انجمنی نمی رسیم که انجام دهیم ولی گله نمی کنند. وقتی می بینند داریم می ریم که مردم مان را حمایت کنیم مشت شان را بالا می برند و می گویند پیروز باشی. ما هم دعا یتان می کنیم...

چند روز پیش سر کار به بچه ها گفتم:" بچه ها یک دقیقه سکوت برای شهدای اخیر ایران."

یکی دستش را بلند کرد و گفت:" خانم می شود یک دقیقه هم برای مایکل جکسون سکوت کنیم؟"

با اینکه مایکل جکسون را خیلی دوست دارم و از شنیدن خبر فوت او بسیار ناراحت شدم لحظه ای نتوانستم جلو خنده ام را بگیرم. بعد از لحظه ای گفتم چرا که نه یک دقیقه هم سکوت برای مایکل.

بچه های یوتبری قرار پنجشنبه یادتان نرود. ساعت 7 شب همه دوباره با هم جمع خواهیم شد. یادتان باشد راه طولانی است.

پایدار باشید

اختناق و کشتار دهه شست نمی تواند ما را خفه کند

2009-06-24T09:01:00.003+02:00

حکومت اسلامی ایران عزم خود را جزم کرده تا با کشت و کشتار ما، با سانسور، با به زندان انداختن روزنامه نگارهای ایرانی و خارجی، با تهدید دولت های دیگر، با شست شوی مغزی در هر کجا علی الخصوص با صدا و سیمای سیاه جمهوری اسلامی، بار دیگر صدای آزادی ما را خفه کند.
این ده روز اخیر حتما کانالهای تلوزیوون ایران را دنبال کرده اید و می دانید کارکنان صدا و سیما چقدر سعی کرده اند با انحراف کشیدن به آنچه که در خیابانهای ایران رخ داده، مردم ایران و جهان را فریب دهند. در چه دوره ای؟ در دوره ای که اینترنت جهان اطلاعات را فرمانروایی می کند. در دوره ای که بسیاری از پیر و جوان در گوشه گوشه جهان، روز و شب در دانش و دانایی شناورند، در دوره ای که هر ایرانی ذره ای احساس مسئولیت در قبال جامعه خود داشته باشد سفیری خواهد شد برای انعکاس واقعی خبر به جهانیان.
بسیاری از کارکنان صدای سیما بخاطر یک لقمه نان با دروغ هایشان روی خون جوانهای وطن رژه می روند تا آن را حیف و میل کنند. تعدادی کاسب کار در میدان انقلاب، خیابان آریا شهر و...می بینند که چگونه پاسدارها و بسیجی ها مردم را لت و پار می کنند ، مردمی که تنها برای طلب حقشان به میدان آمده اند ، تنها سراغ از رای هایشان می گیرند و در جلو دروبین ها آشوبگر و خلاف کار خطاب می کنند. براستی که قیمتی دارد نفروختن خود و مردم شریف و آزادی خواه بخاطر یک لقمه نان، بخاطر ترس و بخاطر خودنمایی.
ما دیدیم شما را و ما بجای شما خجالت کشیدیم.
ترس چیزی هست که در وجود همه آدمها وجود دارد. اما ترس را می شود مهار کرد اگر که بخواهیم. با ترس خود می شود حرف زد و به او گفت که من گامی به جلو خواهم برداشت تا بر تو غلبه کنم. به ترس خود می شود گفت که من بیشتر از توام و توان آن را دارم که از حق خود دفاع کنم.
تا کجا بخاطر ترس می شود سر احترام به خفت و خفقان خم کرد؟ مگر ما به دنیا آمده ایم که رهبرمان، ترس رهبری مان کند؟
دهه شصت گذشت. مردم ما در آن سالها روزگاری که بخود ندیدند نبود. نسل ما را بخاطر یک اعلامیه شکنجه کردند، تجاوز کردند، به دار آویختن و با لگدهای کثیفشان در قطعه ای از بهشت زهرا که نام آن را لعنت آباد نامیده بودند دفن کردند.
کتاب هایمان را پاره کردند، لچک اسلام را به سرمان کردند. جنگ ، کشته ، معلول، کودکان خیابانی، فحشا، فقر ، اعتیاد، تجاوز و مهاجرت را به ما هدیه کردند. در وطن و دور از وطن بی هویت مان کردند. چقدر این زندگی نکبت بار ارزش دارد که حالا بخاطر چماق سانسور و اسلحه اشان خفقان بگیریم؟
جوانهای ما را در خیابانها تکه تکه می کنند، به پدر و مادرهایشان اجازه عزاداری نمی دهند که مردم خفه شوند و مثل دهه شصت زبانشان را بگذارند.
زبانمان را نمی گذاریم حتی اگر در هر اتاق آزادی مان خفاش مرگ را به پرواز در بیاورید.
نمی گذارید خانواده ندا و امثال نداها مراسم یادبود بگیرند که مردم را به وحشت بیندازید . پس بیایید جهان را نظاره گر باشید چرا که ما هر روز در گوشه گوشه این جهان شمع به دست، یاد او و هزاران هزار شهید دیگر را گرامی می داریم.

فقط سراغ رای خود را گرفتند

2009-06-21T22:48:00.007+02:00

یاد شهدای راه آزادی خرداد 88 زنده باد

آنقدر دلم پر است، آنقدر عصبانی ام که نمی دانم گله از کجا آغاز کنم و شکایت به کجا ببرم. تنها با شعری که از دلم برخاسته می توانم امشب همه انزجار خود را ازاین رژیم منفور فریاد کنم. تنها یک رژیم خائن می تواند اینگونه ناجوانمردانه مردم معصوم و متمدن ما را شهید می کند.

کیستی بی ما؟

کیستی بی عرق درد ما

بی عرق نیروی ما

و بی عرق اندیشه مان؟

بوی تعفن قدرت ات را بردار وگورت را گم کن

واژه های وقیحانه ات را بردار

!و گورت را گم کن پیش صاحبان روسبی و سنگدلت

کیستی بی ما؟

تو پوچی بی قطرات خون ما

تو پوچی بی روح سائیده ما

تو پوچی بی هستی ما

کیستی بی ما؟

بی ما که رویاهایمان

در اجاق پر طمح تو می سوزد؟

قدرت نحیف ات را از اینجا بردار

و گم شو!

نگاه بی عاطفه ات را بردار

و گورت را گم کن پیش دراکولاهای خون خوارت!

کیستی بی ما؟

بی ما که در دستهای مسموم تو

و دروغهای سیاه تو پرپرمی شویم؟

قدرت چندش آورت را بردار

و گورت را گم کن

مرداب روحت را بردار

و گمشو پیش کرکس هایت!

کیستی بی ما؟

کیستی

بی خاطرات زخمی مان

بی اشک های قصه هایمان

و بی فکرهای ساییده شده ما؟

سکوت نگاه جوانه هایمان را بردار

و گورت را گم کن!

فریاد نگاه مان را بردار

و گورت را گم کن پیش کفتارهایت!

برای او که می گفت برای ما می جنگد اما ما را بخاطر خودش فروخت

نماز جمعه یا تهدید ملت

2009-06-19T16:42:00.007+02:00

امروز آقای خامنه ای در نماز جمعه تهران به صراحت اعلام کرد که مردم دهانشان را باید ببندند و دست از اعتراض و نشستن در خیابانها بردارند وگرنه با اعمال خشونت باج گیران ایشان مواجه خواهند شد.

امروز آقای خامنه ای ، رهبر دیکتاتور جمهوری اسلامی برای نماز جمعه مردم را در کنار خود جمع نکرده بود او مردم را گرد خود آورده بود تا آنها را تحریک به اغتشاش کند. او برای تصفیه حساب آمده بود. آمده بود تا مردم را سر جای خود بنشاند. انگار مردک فراموش کرده بود که روزی همین ملت سینه خود را برای آزادی سپر کرد. مردم سی سال پیش سینه خود را برای گرفتن حق خود سپر کردند و خمینی ، تو مست قدرت و امثالهم ثمره مبارزه آنها را غارت کردید، درست مثل همین انتخابات ننگین تان که مردم رای خود را به صندوق ریختند و تو آنها را جعل کردی تا عروسک خیمه شب بازی خود را سر کار بنشانی .یکی نیست به این ارازل و اوباش بگوید که تا کی با نام خدا، نماز و اسلام می خواهید مردم را بفریبید؟ تا کی می خواهید مردم را با دروغهای خود احمق به حساب بیاورید و سلاخی کنید!

سی سال خیانت، سی سال جنایت، سی سال چپاول بس نیست؟ سی سال خون ریختن، سی سال خون خوردن و سی سال خون دل دادن بس نیست؟ در سال 2009، در قرن تجدد و در قرن گفتگو همه راهها را به روی مرزهای بیرونی و درونی می بندید و سپس داد از عدالت می دهید؟ سر خود را زیر برف کرده اید و پا را هوا؟

مردم را از ضرب و شتم اسلام می ترسانید. بجای اعتراف به تقلب ها و تخلفات خود و یا بازبینی آرا مردم، مردم را تهدید می کنی؟

می گویی که اینها نقشه اروپایی ها و آمریکایی هاست؟ همین ها شما را آوردند و همین هم باید شما را ببرند!

مردم ما باهوش تر و زیرک تر از دیوانه ای چون تو هستند. تو می خواهی خبرنگارها را بیرون کنی که خبرهای ایران به جهان نرسد؟ زهی خیال باطل!

امروز همه اخبار ایران توسط همین مردم باهوش به جهانیان رسیده است. در عصر اینترنت تو نیستی که خدایی می کنی بلکه اینترنت و همت مردم ایران است. باید به این ملت جایزه داد که در چنین شرایط وحشتناکی آنقدر شجاع کار خبری می کنند و خبرها را به بیرون می رسانند.

امروز در هنگام سخنرانی گریه کردی. چقدر گریه ات مرا به یاد فیلم " مارمولک" انداخت. دزد آخوند شده بود و هنگام پشیمانی از اعمال خود گریه می کرد و گریه مردم را هم درآورده بود. تفاوت آن رضا دزد با تو علی حقه باز این بود که او با شجاعت اعتراف به اعمال ناپسندیده خود کرد و تو مردم فریب حاشا سالها خیانت و دروغ.

امروز با سخنانت چنان آتش به دل هر ایرانی زدی که هر ایرانی که یک جو غیرت داشته باشد در هر کجای دنیا که باشد برای سرنگونی ات از پای نخواهد نشست.

درود بر ملت فهیم ایران

درود بر هر جوان غیور و پر همت ایرانی

درود بر هر پدر و مادری که گام به گام بچه هایش در خیابانهای ایران تظاهرات می کند

درود بر اجداد ما که شما را از صد ها سال پیش شناخت و می دانست که شما مملکت را به باد خواهید داد

زنده باد آزادی

مرگ بر حکومت دیکتاتوری

بیانیه کانون نویسندگان ایران

2009-06-18T08:41:00.006+02:00

بیانیه‌ کانون نویسندگان ایران درباره‌ی رویدادهای خونین اخیر
سرانجام، انتخابات نمایشی و غیردموكراتیك خردادماه به خون مردم رنگین شد. فرجام این سناریوی ضددموكراتیك چیزی جز این نمی‌توانست باشد.روزنه‌ی كوچكی مانند این انتخابات، كه حاكمیت ناگزیر از گشودن آن بود، كافی بود تا خواسته‌های سركوب‌شده و انباشته‌ی مردم از آن فوران كند و به موجی گسترده بدل شود كه در روزهای گذشته شاهد آن بوده‌ایم. ما بدون توجه به بازی قدرتی كه میان نامزدها و جناح‌های مختلف ساختار قدرت در جریان است، و جدا از سوداهایی كه گردانندگان نمایش انتخابات در سر دارند، سركوب مردم و به خاك و خون كشیدن جوانان آزادی‌خواه این سرزمین را محكوم می‌كنیم و بر این باوریم كه تا آزادی بی‌قید و شرط احزاب، سندیكاها،‌ اتحادیه‌ها و انجمن‌های آزاد و مستقل تأمین نشود، تا آزادی اندیشه و بیان بی‌هیچ حصر و استثنا محقق نشود، تا بساط سركوب به طور جدی و كامل برچیده نشود، مشكل مرحله‌ی كنونی تاریخ جامعه‌ی ما حل نخواهد شد.
به سركوب و كشتار مردم پایان دهید! به اراده‌ی مردم گردن نهید!
کانون نویسندگان ایران

تظاهرات در خیابان ولی عصر

2009-06-16T09:59:00.004+02:00

امروز سه شنبه بیست و شش خرداد در خیابان ولی عصر تظاهرات خواهد بود

این روزهای پر شور مرا به یاد سال 57 می اندازد. خاطرتان هست شعارهای آن روزها؟ می بینید چه جوانهای باشعوری داریم؟ می بینید با کدامین واژه و با کدامین تاکتیک راه خود را پیش می برند.؟ درود هزاران درود بر مردم هوشیار ایران. به راه خود ادامه دهید ما هم با شما همراهیم. هر کاری از دست مان بربیاید برای شما خواهیم کرد.

با سپاس حمیرا طاری

مرگ انتخابات سال هشتاد و هشت را با کلاهبرداری آقایان به همه هموطنان عزیزم تسلیت می گویم

2009-06-14T09:05:00.011+02:00

آن کس که حقیقت را می داند و انکار می کند تبهکار است

(برتولت برشت)

سایت ها ، وبلاگ ها و مبیل ها را از دیروز بسته اند. ویزای روزنامه نگارها را تمدید نکردند مبادا خبر به بیرون درز کند. اما در همه کشورهای جهان رادیو ، تلویزیون و روزنامه ها خبر از تقلب در انتخابات و به کتک کشیدن مردم در خیابانهای ایران می گویند. آیا این عملکرد آقای خامنه ای و احمدی نژاد بیانگر این نیست که حقیقت را می دانند و انکار می کنند؟

راستی خدای شما از چه نوعی است؟

راستی خدای شما در کجای آسمان عدالت نشسته؟

راستی خدای شما عاشق ظالم است یا منکر مظلوم؟

سلام هموطنان عزیزم، سلام نسل سوم خاک خیس ایران من.

کافی نبود سوختن نسل من ، نسل اول، دهه شصت. به باد کتک گرفتن هزاران نوجوان و جوان ایرانی، به زندان انداختن و به دار کشیدن هزاران هزار نوجوان و جوان به خاطر یک اعلامیه.

کافی نبود پرپر شدن نسل تو، نسل دوم ،دهه هفتاد کتک زدن جوانها در خیابانهای تهران، قتل های زنجیره ای، به زندان انداختن دانشجویان تنها بخاطر طلب آزادی.

کافی نبود نسل سوم ، دهه هشتاد ذره ذره شدن امید تو در صندوق های سیاه خیانت.

نمی خواهند گربه شرقی من نفس بکشد
نه، نمی خواهند خاک شرقی من
ریه هایش را پر کند از هوای تازه آزادی
بی بمب دیکتاتوری

بی بمب دروغ
بی بمب مذهب
بی بمب خوشه ای ظلم و رذالت

حکومت سیاه قدرت بالهایش را باز کرده
بالای سر خاک زرد من

دیروز من هم با شما گریه کردم. اما ناامید نشدم بلکه عزم خود را جزم کردم که هر چه کوشاتر برای گرفتن ابتدائی ترین حق خود و مردمم پیش روم. هموطنهای خوب من بخاطر داشته باشید همانطور که زنده یاد فریدون فرخ زاد گفت فرهنگ، فرهنگ غنی دیرینه ما براینها دوباره غلبه خواهد کرد. شاه نماند اینها هم نخواهند ماند.

دیدید کی طی این سی سال نتوانستند مانع پیشرفت ما، سبب کشتن فرهنگ آزادی، فرهنگ پیشرفت و فرهنگ تجدد شوند. چند دهه است که تلاش می کنند جوانهای ما را با ضرب و شتم، با زندانی کردن و با به دارآویختن از میدان عدالت خواهی بدر کنند؟ چند بار آقایان خواب دیدند که از میدان مبارزه بیرون مان خواهند کرد؟
فریدون فرخ زاد را در خانه اش قصابی کردند مبادا دیگر کسی جرات کند سخن از فهم بگوید و سخن از آزادی؟ نویسنده های روشنفکرمان را در خانه و محل کارشان خفه کردند مبادا دیگر کسی سخنی از فهم بگوید و سخنی از عدالت. نسل شما سندی است بر این ادعا که ملت ایران هرگز از پای نخواهد نشست برای طلب آزدی و حق خویش.

دوباره برخواهیم خواست

دوباره دردهای یکدیگر را در آغوش خواهیم کشید

دوباره سرمان را بالا خواهیم گرفت

دوباره کمر درد را خواهیم شکست

دوباره در شادی گل خواهیم داد

دوباره خواهیم خفت بی تو گوشی زنی های کابوس

دوباره بیدار خواهیم شد با رویای امنیت

دو شعر از

"نگاه آبی مه"

حمیرا طاری

یک سال گذشت 23 خرداد

2009-05-02T19:33:00.024+02:00

روحت همیشه شاد

و یادت همیشه زنده

سلام پسرم
سلام رویای پرپر شدهِ پدر، سلام همه قرار و بیقراری های مادر
چی می شد پسرم ، رگ و ریشه و همه اندیشه ام وقتی امروز صبح از خواب بیدار می شدم سپیدی صبح روی صورت روحم می افتاد و با لبخند بهم می گفت که همه چیز فقط یک خواب بود، یک بختکی که فقط چند لحظه ای روی بخت خفته ات افتاده بود تا ازت زهر چشم بگیرد؟ چی می شد پسرم امروز بجای دیدن لبخند تو در این قاب سیاه از سکوت ، نظاره گر آن نگاه پر شورت بودم؟

بی مروت خدا را قسم یک چیزی بگو! یک جوری آنجا نشستی و نگاهم می کنی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده!یک سال گذشت هر که نداند تو می دانی که هر روزش هزار روز بود و هر شب اش هزار فریاد اسیر شده ، درست مثل یک کتاب هزار صفحه ای. کتابی که فقط تو سکوت خودمان خواندیمش ، تو سکوت خودمان فریادش زدیم و تو سکوت خودمان صفحه صفحه اش را پاره کردیم.

توی این یک سال با کی می توانستم حرف بزنم؟ با کی می توانستم از دردی بگویم که هر وقت به آن فکر می کنم قطره قطره خون خود را گریه می کنم؟

اصلا مگر می شود از تو با کسی حرف زد؟ مگر می شود از تو با کسانی حرف زد که سایه سیاهشان را روی نگاه غبار گرفته هزاران غریب، غریب در وطن انداخته اند؟

وقتی سیاهی همه را اسیر خنجر خشم خودش کرده، وقتی سیاهی برای قربانی های جوانش عروسی مرگ می گیرد و برای تبهکاران پیرش جشن مروت، تو به من بگو حکایت قصه تو را برای چه کسی بگویم؟ تو به من بگو نازنینم وقتی دیگر نمی دانی خدای عدالت کجا نشسته و برای کدام جوان خواب می بیند از تو برای چه کسی سخن بگویم؟

قسم می خورم که بگذرم
و راهی دیگر را پی بگیرم
اما صدایی در درونم می گوید:

" طاقت بیار!مبارزه کن!"

قسم می خورم که بزنم به جنگل

قسم می خورم که از همه چیز بگذرم

اما صدایی در درونم فریاد می زند:

" طاقت بیار و به راهت ادامه بده!"

قسم می خورم که از همه چیز بگذرم

اما صدایی در روحم پچ پچ می کند:

" امیدت را از دست نده، طاقت بیار!"

قسم می خورم که چشم از وجدانم بپوشانم

و آن را برای همیشه در سکوت گورم خواب کنم!

اما صدایی در گور صدایم می زند :

" طاقت بیار و به راهت ادامه بده!"

قسم می خورم به روحم فکر کنم

که در درد ذره ذره خاموش می شود

اما روحم فریاد می زند:

" پاشو و به راهت ادامه بده!"

قسم می خورم که زندگی کنم

قسم می خورم که سوهان روح خود نشوم

اما یک چیزی در درونم می گوید:

" زندگی همین است

شهامت ات را از دست نده!"

........................

ای کاش چشمانت را باز می کردی

بر ذره ذره وجودم

ای کاش نگاهم را ورق می زدی

و الفبای وجودم را می خواندی

ای کاش خنجر نگاهت را در قلبم فرو می کردی

و فوران درد خون رگانم را می خواندی

ای کاش فقط برای یک بار هم که بود

مرا تا بی نهایت نگاه می کردی

دو شعر از حمیرا طاری

"آن گوهر دفن شده"

2008 سال
....................................

مردن بهتر از زیستن

مردن بهتر از بودن

از همه چیز در این دنیا بیزارم بجز قلب خویش

تنها رفیقی که هرگز خیانت نکرد

تنها کسی که همیشه با من خواهد ماند

شعر از لانا دختر 12 ساله عراقی

" از کتاب آن گوهر دفن شده"

چگونه مردن مردم را دیده ام

آدمهای مرده را دیده ام

می دانم چگونه می میریم

اما هنوز حسی دارم که به من می گوید که هنوز دلتنگ مرگم

شعر از آماندا دختر 15 ساله سوئدی

"از کتاب آن گوهر دفن شده"

چه روزهای خوبی

2009-04-19T19:13:00.005+02:00

روزهای خیلی خوبی را پشت سر گذاشته ایم. بالاخره بعد از مدتها انتظار پدر و مادرم به کاشانه ما آمدند و با خود نه تنها دنیایی مهربونی و صفا آوردند بلکه ما را هم به نوعی بیشتر به خود آوردند. سالها زندگی در محیطی دیگر یک سری عادت ها و رفتارها را از آدم می گیرد و آدم را آمخته عادتها و رفتارهایی دیگر می کند. برای مثال آدم عادت می کند که بیشتر به خودش و کارهای خودش بپردازد و یا بیشتر خلوت را پیشه کند تا همنشینی را. اما این حضورها باعث می شود که انسان به خودش بیاید و با تجزیه و تحلیل یک سری عادت ها و رفتارها پی به این ببرد که چندان هم بد نبود مثل سابق زیستن. البته می دانید که زمان و تغییرات و تحولات که در زمان ایجاد شده است هم تاثیر خاص خودش را روی انسان می گذارد حال در هرکجای دنیا که باشیم.
آنچه در این مدت برای من بیشتر از هر چیز جذابیت داشته آن عاطفه و مهربانی ناب بوده است. عاطفه ای که حامل یک انرژی است که همه ما آدمها دلتنگ آن هستیم.
گاه دلم می خواهد دوباره مثل قدیمها همه دور هم جمع بشیم و روح یکدیگر را سرشار از این محبت های ناب کنیم و به این فکر کنیم که زندگی همین اکنون است و همدیگر را همین اکنون دریابیم.

نوروز از راه می رسد

2009-03-13T09:57:00.009+01:00

فرا رسیدن سال نو و نوروز را به هر انسانی که در گوشه گوشه جهان این روز را جشن می گیرد تبریک می گویم.

Gott Nytt År

نوزده سال است که در سوئد، شهر گوتنبرگ زندگی می کنم شهری که عطر خوش کوچه پس کوچه های شوش و مولوی ، شهری که عطرخوش دستان مهربان مادرم و نگاه سرشار از عشق پدرم را دارد. نوزده سال است که بر سفره هفت سین خانه ام سیب از زندگی، آیینه از حقایق روزگار، خیام از می، شمع از روشنایی های در راه...سخن گفته است. نوزده سال در حسرت به استقبال بهار رفتن در خانه کودکی و در کنار ریشه هایم جبر زمان را نظاره کرده . نوزده سال است که روزها در خاک گوتنبرگ قدم زده ام و شبها در کوچه پس کوچه های طار، جایی که خاطرات کودکی و نوجوانی ام ریشه دواندند و بارور شدند. نوزده سال است که در جنگلهای این خاک سرد ، میان آواز بلبلان و فریاد مرغهای دریایی قدم زده و دانه دانه گلهای وطن را جسته و در ذهن خود کاشته ام. نوزده سال است که در تنهایی خود زمزمه کرده:

روز ما هم فرا خواهد رسید

آن روز که من گیلاسها را آویز گوش کنم

و قدم بردارم در ساحل زیبای خوشبختی

......................................

پس از آن نوزده سال انتظار سه روز مانده است به استشمام عطر خوش مهر آن مادر و پدری که در گنجینه خاطر خود قصه هزار و یک شب را حمل می کنند. چند روزی بیشتر نمانده به آمدن نوروز ونشستن ما با هم در کنار سفره هفتسین.

ای خدا کی می شه این سه روز زود بگذرد

ای خدا کی میشه...

نمایشنامه "من کیستم" و انقلاب سی ساله ایران

2009-02-15T12:25:00.002+01:00

حدود سه هقته پیش نمایشنامه ای نوشتم به نام من کیستم. این نمایشنامه را به یاد انقلاب ایران که سی ساله شد و کودکان و نوجوانان خارجی نوشتم. نمایشنامه اینگونه شروع می شود:
در یک عصر تابستان دختری پانزده ساله ای در حیاط روبروی خانه اشان روی نیمکتی نشسته و سیب سرخی در دست دارد گازی از سیب می گیرد و بعد از کمی نگاه به اطرافش می گوید:
وقتی در شکم مادرم بودم مادرم زادگاهش را ترک کرد می دانید چرا؟
بعد صحنه هایی از کودکی مادر او، انقلاب، جنگ ، شکنجه و عاقبت مهاجرت نشان داده می شود.
سپس او پایش را بر زمین می کوبد و می گوید اما من متولد اینجا هستم، می فهمید؟ اما هر روز لعنتی در این خاک مهاجر خطاب می شوم، مهاجر!

اکنون با سه گروه نوجوان در رابطه با این نماشنامه کار می کنم. آنها متولد این کشورند ولی خانواده هایشان از گوشه و گوشه جهان می آیند. دلم می خواهد بیشتر سخن بگویم اما تا روز نمایش این نمایشنامه شما را در انتظار خواهم گذاشت. دیروز انقلاب ایران سی ساله شد بعد ندیدم با اشاره ای به این نمایشنامه هم یادی از آن روزها کنم و هم کمی خبر از کارهایم بدهم.
شاد و پایدار باشید

I våra kvarter در محله ما

2009-01-25T12:53:00.016+01:00

در محله ما پرسه می زند حقایق عریان
و قهقهه می زند

به خیابانهای خاکستری مان

به حیاط های بی دیوارمان

Nakna sanningar luffar runt i våra kvarter!
De gapskrattar på våra gråa gator
De gapskrattar på våra öppna gårdar

هیچکس نمی تواند بفریبد حقایق عریان ما را

نه آن فکرهای خریده شده

نه آن کیسه های طعمهکار

Ingen kan bedra våra nakna sanningar!
inte de köpta tankarna,
inte de giriga fickorna

در سکوت می گریند حقایق عریان ما

در سایه های گزنه های جنگل

در کلبه های خیس کودکان ما
Nakna sanningar gråter i tystnaden,
i våra brännässlors skuggors skogar,
i våra barns fuktiga kojor

آهای با توام!
پرسه نمی زنند حقایق عریان

در میدان سلما لاگرلف

در اسناد بی سند روزنامه نگارها

در نظریه های خمیازه کش بازنشسته ها

نمی بینی نگاه متحیر سلما را؟

Hallå, där!
Nakna sanningar luffar inte
på Selma Lagerlöfs torgets morgon,
i journalisternas Odokumentära dokumentärer
i pensionärernas gäspande kommentarer
Ser du inte Selmas förvånande leende?

آهای با توام!

حقایق عریان ما یواشکی حشیش می کشند

یواشکی عرق می نوشند

یواشکی به دیوارهای اداره تامین اجتماعی می شاشند

و یواشکی ارق می زنند به فریبنده های حقیقت
Hallå, där!
Nakna sanningar röker hasch i smyg,
dricker brännvin i smyg,
kissar på socialförvaltningens väggar i smyg
och rappar på sanningens bedragare

آهای با توام!

حقایق عریان در خیابانهای ما

نمی پوشند لباس سیاه دروغ را

آنها پوزخند می زنند به حقه های فریبنده سیاستمدارها

آنها می خندند به افکار خواب آلود سیاستمدارها

Hallå, där!
Nakna sanningar klär sig aldrig
med svarta lögner på våra gator
De skrattar åt politikernas luriga lögner
De fnissar åt politikernas somnande tankar

ترجمه شعری از دفتر نگاه آبی مه

اثر: حمیرا طاری

به یاد کودکان و نوجوانان فلسطینی که اکنون در آتش جنگ می سوزند

2008-12-30T14:59:00.003+01:00

بدو بسوی زندگی، دوست کوچولوی من!

- بمبی در اندیشه ام منفجر می شود
موشکی در جانم
نمی بینی چگونه عرق وحشت در رگانم می دود؟
نمی بینی نگاه متحیر مرا؟
نمی بینی سکوت شکه شده ام را؟

کلبه ای بساز در معبد قلب من!
پناه ببر به بهشت خیال من!
خود را نهان کن در آغوش عشق من!

- زندگی هزار ذره می شود
رویاها کابوس شده اند
نمی بینی چگونه مرگ تعقیب مان می کند؟
نمی بینی هیولایی را که سایه به سایه ما می آید؟
نمی بینی ردپای دنیای خاموش را؟

آب تنی کن در دریای لحظه!
اندیشه مکن به نفس غروب!
تکه کن به دیوار امید!
اشک های نگون بختی را پاک کن از دشت نگاهت!

- وحشت شلاق می زند رویاهایم را
بیقراری به گل نشسته در اندیشه ام
نمی بینی چگونه می لرزم؟
نمی بینی چگونه خاموش می شوم؟

برای رویاهایت لالایی خواهم گفت
برای اشک هایت لالایی خواهم گفت
سرت را بگذار بر بالین قلب من!
بخواب در پناه جانم!
لالا لالا
لالا لالا
شب تمام می شود
لالا لالا دوباره صبح می شود

ترجمه شعری از دفتر نگاه آبی مه
برای کودکی که سه سال پیش از جنگ لبنان گریخته بود
حمیرا طاری

ترجمه شعری از کتاب آن گوهر دفن شده

2008-11-05T08:13:00.004+01:00

در گوشه ای از وجودم
درد و خشم عمیقی را احساس می کنم
دلم می خواهد بخواب روم و هرگز بیدار نشوم

روح من بیزار است از افکارم
افکارم بیزار از من است
نمی خواهم اینگونه زیستن را
می خواهم بهترین باشم
و چون دیگران بیندیشم

خشمی در وجودم می جوشد
که می خواهد شعله بکشد
و نمی تواند
می خواهم در اشک بشکنم و نمی توانم

می توانم ساعتها بنشینم و اشک بریزم
که چقدر خوب می بود اگر هرگز بدنیا نمی آمدم

دنیا بزرگ است
و من خود را بی نهایت کوچک و تنها می بینم
در این کره خاکی

دلم می خواهد نفس عمیقی بکشم
اما توانم نیست

آنقدر دیر شده که بزودی اثری از من نخواهد بود

شعر از نوجوان پانزده ساله آماندا
ترجمه> حمیرا طاری

میراث پاسارگاد

2008-10-11T09:54:00.002+02:00

به درخواست همکار گرامی خانم شکوه میرزادگی این مطلب را برایتان اینجا گذاشتم. امید است مورد مطالعه قرار بگیرد.
با سپاس
حمیرا طاری

درخواست بنياد ميراث پاسارگاد از وزير فرهنگ بريتانيا
برای ثبت کردن منشور کورش در حافظه ميراث جهانی
به مناسبت 29 اکتبر، روز کورش بزرگ

عاليجناب آقای آندرو موری برن هايم
وزير فرهنگ، رسانه ها و امور ورزش
دولت بريتانيا

تاريخ: 10 اکتبر 2008

آقای عزيز
شما، به عنوان بالاترين مقام دولت انگلستان در زمينه ی نگاهداری و نگاهبانی از آثار فرهنگی، در ميان گنجيه هاي بشری موجود در کشور خود، از منشوری کهن نگاهداری می کنيد که اگرچه از نظر تاريخی متعلق به سرزمين و ملت ايران بوده و از نظر اصول و قوانين موجود متعلق به کشور شماست اما در واقعيت بخشی از ميراث کل بشريت محسوب می شود. طبعاً، با آگاهی و درگيری عملی به کار نگاهداری و نگاهبانی از آن مشغوليد.
اگرچه اين اثر نادر جهانی، که منشور کورش بزرگ و اولين اعلاميه ی حقوق بشر خوانده می شود، به دليل محتوای آن، يکی از بی بديل ترين اسناد تاريخی تمدن بشر است اکنون در موزه ی بريتانيا به خوبی نگاهداری می شود اما نقل و انتقال هاي گهگاهی آن که می توانند به برخی ملاحظات سياسی در ارتباط باشند، ممکن است آن را در معرض خطر نابودی قرار دهد.

با توجه به آنچه آمد، بی بديل بودن اين اثر از يکسو و خطراتی که ممکن است برای آن پيش آيد، از سوی ديگر، ضرورت ثبت آن در «حافظه ی ميراث جهانی» را به شدت مطرح می کند. يقيناً خود جنابعالی، که از علاقمندان به ميراث های تاريخی و فرهنگي جهانی هستيد، اطلاع داريد که، بر اساس پيش بينی های مندرج در بنيادنامه ی «حافظه ی ميراث جهانی» که 15 سال پيش از سوی يونسکو تنظيم و اعلام شده، اين «گل نوشته» قابليت ثبت در حافظه ی ميراث جهانی را دارد.

عاليجناب،
ما، به عنوان نهادی غير سياسی و داوطلبانه، که عاشقانه در راه حفظ و نجات محوطه ها و آثار باستانی ايران کهن می کوشيم، از شما تقاضا داريم که، به خاطر مالکيت قانونی کشورتان بر منشور کورش بزرگ، پرونده ی اين اثر گرانبهای بشری را که پيشاهنگ انديشه ی صلح طلبی، عدم خشونت، آزادی مذاهب و ممنوعيت برده داری و بيگاری است، برای ثبت در حافظه ميراث جهانی به يونسکو بفرستيد تا پيش بينی های لازم برای جاودانه کردن اين اثر و محتوای آن بعمل آيد.

با سپاس از اقدامی که خواهيد کرد

شکوه ميرزادگی دکتر محمدعلی دادخواه
موسس و مسئول امور اجرايي بنياد رييس کانون وکلای حقوق بشر
مسئول امور حقوقی بنياد

رونوشت به:
آقای رابرت نيل مک گروگر
رييس موزه بريتانيا

آقای دکتر عبدالکريم لاهيجی
نايب رييس فدراسيون بين المللی جامعه های حقوق بشر

His Excellency, Mr. Andy Burnham Date: October 10, 2008
Secretary of State for Culture, Media and Sport
United Kingdom Government

Dear Sir,
As the highest responsible authority supervising over one of the most important archeological collections of the world, you have an ancient cylinder amongst the human treasures situated in your country. Although it originally belongs to the Persian nation and the country of Iran and is presently owned by your country according to the international laws, it actually is considered as a part of human heritage, belonging to the whole humankind’s civilization. Naturally, you are both aware and practically involved in its proper protection and safe-keeping.
This unique artifact, known as Cyrus the Great Cylinder and The First Human Rights Declaration, is considered as one of the rarest human creations - both due to the elevated historical position of its creator and its significant content - and suitably safe guarded by the British Museum, is nevertheless, in danger of extinction because of its occasional displacements.
Therefore, the uniqueness of this artifact on one hand, and the dangers that threatens it, on the other, necessitates its registration with the “World Heritage Memory.” As you certainly are aware, 15 years ago UNESCO established this registry to preserve precious humankind treasures and, based on the provisions provided by this establishment, Cyrus’s cylinder can and should be registered with the “World Heritage Memory.”
As a non-profit, non-political and volunteer organization that lovingly endeavors to preserve and salvage the threatened archeological and cultural sites and artifacts of Ancient Iran, we appeal to your kind attention - as the owner of this cylinder – to consider taking this most important step and register this invaluable symbol of peace, non-violence, freedom of faith and abandonment of slavery in the history of human civilization with the “World Heritage Memory” so that necessary actions could be taken for it’s preservation.
Thanking you in advance,

Shokooh Mirzadegi Dr. Mohamad Ali Dadkhah,
Founder and Executive Manager of PHF Director of Legal Affairs of PHF
Head of Iranian Attorneys for
Human Rights

CC: Mr Neil MacGregor
Director of the British Museum

Dr. Abdolkarim Lahiji
Vice president of the International Federation of Human Rights &
President of Iranian Human Rights League

www.savepasargad.com

تولدت مبارک

2008-09-13T16:33:00.007+02:00

تولدت 34 سالگی ات مبارک

چند وقتی بود که بهت سر نزده بودم. حتما پیش خودت گفتی که این بی معرفت دوباره یک دوست تازه دید و من را یادش رفت. هنوز هم پایش بیفتد مثل خودت رفیق بازم ولی مثل آنوقت ها زود دل نمی بندم.

-جان من خالی نبند. دیگر هر کی نداند من می دانم.

باز پیش من دنبال خودت گشتی؟

- تو پیش خودت دنبال من نمی گردی؟

باشد بابا کوتاه می آیم. هنوز هم مثل خودت یک رفیق با حال به تور من بخورد می شم مثل بره. ولی جان تو نه به کسی زود دل می بندم نه اعتماد می کنم. روزی که به تو فکر نکنم نیست. هر روز باهات زندگی می کنم. گاهی اوقات هم دق و دلی های تو و خودم را جمع می کنم و سر آن هایی که خودت می دانی خالی می کنم.

- بی خیال هر چی بود تمام شد.

واسه تو شاید ولی واسه من تازه شروع شده است. وقتی از تو واسه بعضی ها حرف می زنم مثل آدمهای بی روح مات می شوند و فقط نگاهم می کنند.

- خودم هم هنوز ماتم.

می دانی یک حرصی توی دلم نشسته که خیلی عاصی ام می کند.

-این حرص توی دل میلیونها آدم نشسته. خوبی اش اینه که ما تنها نیستیم وگرنه تحملش خیلی سخت می شد.

می فهمم چی می گی. عمه مهین، خاله روحی، صدیقه خانم هم این حرصها را توی دلشون بیست سال است که دارند.

- هنوزم مردها را از قلم می اندازی.

سکوت مردها را خوب بخاطر دارم ولی فریاد زنها فراموش شدنی نیست. می دانی زنها سلول سلول رشد بچه هاشون را در زهدان خود لمس کرده اند. به نظر تو حرص آنها بیشتر نمی تواند باشد؟

- حرف منطق اعتراض نمی پذیرد.

راستی تولدت مبارک. امروز حتما همه دور هم بودید، نه؟

- آنها که باید دورم باشند بودند.

طعنه می زنی؟

- منظورم تو نیست. می دانم که دیوونه گی های تو کمتر از دیوونه گی های من نیست. راستی بازم مثل آن وقتها شکلک درمی آری؟

آن وقتها بچه بودم. خواهرم بهم می گفت که اصلا زندگی را جدی نمی گیری. حالا می بینم که گنده ها هستند که شکلک درمی آرن. کاشکی با شکلک شون مثل من و تو همه را می خندوندن. اما کارشون شده گریه دیگران را درآوردن.

- یادت رفته می خوندی:

روز ما هم فرا خواهد رسید

آن روز که گیلاسها را آویز گوش کنم

و قدم بردارم در ساحل زیبای خوشبختی

یک وقتها خیلی دلم برایت تنگ می شود و آرزو می کنم که همه چیز فقط یک خواب بود و اینطوری از هم دور نمی شدیم.

- زیاد فکر نکن. توی این جنگل هیچ چیزی غیرممکن نیست.

راستی یک کاری را شروع کردم بنویسم که فکر کنم آ ن را بخوانی حسابی خوشحال بشی.

- راجع به چی؟

بگذار بعد خودت می خوانی. تاریخ را که دوست داری؟

- معلومه. اگر هر کی تاریخ را می خوند روزگارمان اینی که هست نمی شد.

پس منتظر باش. سال دیگر همین موقع خودم هر شب یک بخشی اش را برایت می خوانم.

- باز خالی بستی.

باز پیش خودت دنبال من گشتی؟

- تو پیش خودت دنبال من نمی گردی؟

ببین!

- چی را؟.

هر جا باشی همیشه با من هستی.

Den begravda diamanten تولد آن گوهر دفن شده

2008-08-12T14:36:00.010+02:00

طی دو سال کار فرهنگی در منطقه باکا سرخ افتخار آن را داشته ام که با کودکان و نوجوانان جهان آشنا شوم. بچه ها و نوجوانانی که ترانه ها ، قصه ها و اشعارشان را تنها در نگاههای زلال خود حبس می کردند.
طی دو سال ما لحظات بسیار خوشی را با همه داشته و به فعالیتهای زیادی از جمله قصه نویسی، تمرین تئاتر... پرداخته ایم. ما از یکدیگر آموختیم که از "آن گوهر دفن شده" در منطقه زندگی امان سخن بگوییم، از نگاههای دیده نشده و فراموش شده و از افکار و احساساتی سخن بگوییم که پیشتر تنها در پیله روح مان جا می گرفت. نگاههایی که به مرور زمان شهامت پیدا کرد تبدیل به پروانه های رنگارنگ بشود.
"آن گوهر دفن شده" نتیجه عرق روح و اندیشه ماست.
در اینجا یک شعر و یک قصه کوتاه را برایتان ترجمه می کنم:
با سپاس
حمیرا طاری
I den stora vida världen
finns det många barn
vad som än händer på jorden och i länder
så är vi syskon,
du och jag
Hand i hand
ska vi vandra med varandra

För alla barn i hela världens länder
finns det både gråt och skratt
Vad som än händer på jordens länder

Leila / Aisa, 07 11 07

در این دنیای بی کران کودکان زیادی وجود دارند
هر اتفاقی که در کشورهای دنیا بیفتد
ما با هم خواهر و برادریم
دست در دست یکدیگر
با هم مهاجرت خواهیم کرد

هر اتفاقی که در دنیا بیفتد
برای همه بچه های دنیا گریه و شادی وجود دارد

لیلا و عایشه اهل بوسنی 071107

Mamma förlåt mig
Jag föddes och växte upp i ett tufft liv. Jag fick se och höra saker som jag egentligen inte skulle göra det. Jag har hamnat i fel umgänge och det är du som gråter för det. Vi stupade med knark och sprit. Vi kom hem på sena nätter. Vad kommer nu att hända? Jag sitter på PLZ och börjar tänka om. Men det hjälper inte. Jag har redan sårat dig och alla dom jag tycker om.

A, L
08 03 23

مادر مرا ببخش
من در زندگی پرمشکلی بدنیا آمدم و بزرگ شدم. من چیزهایی را دیدم و شنیدم که در حقیقت نباید می دیدم. من با آدمهای بدی نشست و برخاست کردم و تو حالا بخاطرش گریه می کنی. ما با مواد مخدر و الکل سرخوش بودیم و شب ها دیر به خانه آمدیم. حالا چه اتفاقی خواهد افتاد. حالا در زندان نشسته ام و دارم فکر می کنم. اما چه فرقی می کند. من، تو و کسانی را که دوست داشتم صدمه زدم.

آ- ل 08 03 23

نامه ای به تو2

2008-08-08T14:51:00.020+02:00

عکس از حمیرا طاری در اسلو

دلم خیلی گرفته. انگار همه این سالها خواب بودم و تازه بیدار شدم. به هر صدایی که گوش می کنم تو را صدا می
زند. می دانی این روزها همه صداها و ترانه ها از تو حرف می زنند. گاهی خودم را می زنم به کوچه علی چپ تا بتوانم دوباره بخندم. اما یک صدایی توی گوش ذهنم زمزمه می کند:

" هر که را گول بزنی خودت را که نمی توانی گول بزنی. ."

می دانی حتی اگر ترانه ها دروغ بگویند هیچوقت صداها دروغ نمی گویند مگر نه؟ من صدای پدرم را هنوز از میان بوته های یخ جنگلهای اینجا می شنوم. تو هم حتما صداهایی در سلول تنهایی خودت می شنیدی و می شنوی، اینطور نیست؟

"فکر می کنی که کسی بود که صدای ما را بشنود؟"

- عزیز دلم غریبه ها صدای همدیگر را هر کجا که باشند، می شنوند. به راهها به اتاقک ها و سلولها فکر نکن . راهها دورند ولی فاصله ای بین دل تو و آنها نیست. غریبه ها برای غریبی هم در خلوت خودشان گریه زیاد می کنند.

تو زیر آن سقف سیاه از مه ظلمت آه می کشیدی ما زیر این سقف مه گرفته از دلهره. ما دلمان را به باز شدن پرهای شکسته مان خودمان خوش کرده ایم و شما دلتون را به امید پر کشیدن دوباره.
"پر ما را شکستند و هر چه بود شام آخرمان به پایان رسید. ترا خدا به فکر آنها باش که یکی بعد از دیگری توی صف انتظار نشسته اند و به شام آخرشون فکر می کنند".
- بهت گفتم که بین ما تفرقه انداختند تا حکومت کنند. هر کسی یک راهی را پیش گرفته. باورم نمی کنی؟
" باورت می کنم. اما تو ساکت نشین. دوباره می شود با هم یکی شد. تو به سوز دل مادرها فکر کن. هر چه باشد تو مادری می فهمی که چی می گم. تو روزنامه ها را بخوان. ! تو..."

- منظورت روزی نامه ها است. روزی نامه هایی که با بی مسئولیتی و با بی حرمت کردن دل های سوخته پدران و
مادران ما تاریخ دروغین هر روز ما را رقم می زنند؟ آره می خوانمشان ولی باورشان نمی کنم چرا که قلم آنها هم بیمار آن بیمارهاست. قلم آنها هم بوی تعفن قدرت مسموم را می دهد و در دروغ عربده می کشد.
" حرص نخور بالاخره یک روزی ماه از زیر ابر بیرون می آید.یک روزی هم نوبت ما می شود. یادت بچه بودیم می گفتیم که ما می ریم ابرها را پارو می کنم عاقبت خورشید و پیدا می کنیم..؟"

- کی؟ وقتی که طاعون آفت جان هر چه جوان شد؟ اینها من را یاد ضحاک ماربدوش می اندازند. آن وقتها ضحاک یکی بود حالا هر جا را که نگاه می کنی یک ضحاک بالهای سیاهش را بالای سر هر جوانی باز کرده است. این روزها کارم شده گشتن پی ریشه ها. کجا خطا کردیم؟ کجا غافل شدیم؟ غفلت از کی بود؟ می فهمی چه می گویم؟ باورم می کنی؟

"از باور نگو که دلم خون خون است."
-هر کسی یک جوری سوخت و خاکستر شد تو، ماه بانو ، بهاره...

"راستی برایم از ماه بانو بگو!"

ماه بانو هم مثل خودت غریب بود. و حرفهایش را فقط با خلوت خانه می زد. نه کسی او را باور کرد و نه بهاره را
یک وقتها احساس می کنم که هزار سال عمر کرده ام. توی این سالها چیزی که ندیدم نبود.
نمی فهمم که چرا این خدا چشمهایش را بسته و سوختن ما را به تماشا نشسته؟
" خدا؟"
-می گویی اشتباه می کنم؟
" خدا را در وجود خودت جستجو کن و خودت را در آدمها !

نامه ای به تو 1

2008-07-26T14:14:00.008+02:00

سلام عزیزم

حالت چطوره؟ به سکوت آن خانه تنگ و تاریک عادت کرده ای؟ هیچ می اندیشی به ما؟ به هیاهوی ما آدمهایی که یک پایمان روی زمین می کوبد و یک پایمان در گور خویش؟ راستی فاصله راه خانه ات تا خانه همسایه گانت چقدر است؟ می شود از پنجره اتاقت پنجره خانه های آنان را دید؟

"پنجره کدام خانه را می گویی؟"

همان هایی را که پیش از تو به خانه ای بنام خانه بخت فرستاند.

"کدام بخت؟"

- تو یادت نمی آید. آخر وقتی تو 5 ساله بودی یک شب طوفانی آمد که همه آنها را در خود پیچید تا به آن خانه ببرد.

"از کدام طوفان سخن می گویی ؟ آنها اهل کجا بودند؟"

- آن طوفانی که یک روز آنهایی را که تازه داشتند سر از غنچه درمی آوردند و از ریشه بیرون کشید و بعد هم هر کدام را به جایی یا پرشان داد و یا پرپرشان کرد. از پسران و دخترانی می گویم که تازه واژه آزادی را آموخته بودند و برگهای آزادی را بخیال آزادی در کوچه پس کوچه های شوش و مولوی پخش می کردند. کوچه هایمان و آن بچه ها را یادت می آید؟ نه گمان نکنم تو آنها را بخاطر بیاوری. آخر قربونت برم تو فقط 5 سالت بود. دارم از افسانه حرف می زنم. یک روز در طلوع بخت بی بختمان وقتی داشت فریاد می زد:

آزادی، آزادی را بخوانید."، دست و پاهایش را گرفتند و در اتاقی انداختندش، اتاقی که حتما امروز تو رد پای نسل" در نسلشان را رسیده ای که ببینی.

صدای آمیخته به فریاد آزادی واسیر شدن شان را می شنوی؟ افسانه را یادت نمی آید .همان شب به عقد کسی در آمد که او هم یک پایش در رقص زندگی می کوبید و پای دیگرش در گور خویش. فقط یک شب با هم بودند. یکی عروس شد و دیگری داماد . عروس بی بکر شد برای اینکه پاک و با عفت راهی خانه جدیدش نشود. داماد بخاطر رودربایسی که با دیگران داشت، بی بکرش کرد. گفته بود که ترسیده دیگران مردانگی اش را زیر سوال ببرند.

"نمی فهمم داری از چه حرف می زنی!"

- تقصیری نداری عزیزم. آخر فقط 5 سالت بود. حالا که با آنها همسایه شدی حتما می توانی همه چیز را از آنها بپرسی. حالا دیگر هیچکدام اسیر هیچ قید و بندی نیستید. آنها جوان های خوبی هستند مثل خودت . ازشان بپرس. آنها همه چیز را برایت تعریف خواهند کرد. از درد و دل خودت هم برای آنها بگو. آنجایی که شما در آن می زیید همه همدیگر را می فهمند. هیچ مرزی بین این دل وآن دل وجود ندارد. همه مثل هم هستند. هیچکسی به هیچکسی فخر نمی فروشد. هیچکس فقط به فکر خودش نیست. هیچکس در تخیل بسر نمی برد. همه با هم برابرند. آنجا خانه خداست، خانه خدای یکتا و خدای خیرخواه. خانه خدای عدالت و خدای بخشش. آنجا آدم می تواند تا دلش می خواهد از آزادی بگوید. آنجا آزادی عطر زندگی می دهد. آزادی ...

"چرا اینجوری فکر می کنی؟ ."

- قربونت برم خودت به مرور زمان همه چیز را می فهمی. من هم مثل تو که یک روز اسیر بودی، اسیرم. اسیر یک سری از همان قید و بندها. می فهمی که چی می گم؟

"سعی می کنم."

هنوزم می ترسی؟

"نه. هر چه بود تمام شد. حالا آزادتر از همیشه ام. یک روزی تو هم به این آزادی خواهی رسید."

عباس را یادت می آید. همیشه تو را روی پاهایش می نشاند و برایت حدیث می گفت.

"کدام حدیٍث؟"

-چطور حدیث های او را فراموش کردی؟

"آخر آنقدر حدیث در دلم لانه دارد که دیگر حدیثی از او در ذهنم نمانده."

- قربونت برم برای ما که هیچوقت حدیثی نگفتی. ما را قابل ندیدی؟!

"آنقدر همه گرفتار بودند که دیگر کسی حوصله و طاقت شنیدن حدیث های من را نداشت. ملاحظه کردم. گفتم که شماها بقدر کافی بدبختی دارید. تازه چه کسی می خواست من را بفهمد؟ چه کسی می خواست من را باور کند؟ ما آدمها همیشه در پستوی روح خودمون پرسه می زنیم و پر پر میشویم، اینطور نیست؟ چی می شد یکی باورمان می کرد قبل از اینکه..؟"

- می فهمم چه می گویی. ای کاش واسه من حرف می زدی. به جان تو نمی دانستم که چه غصه ای توی دلت چنگ می زنه و ذره ذره روحت را می خورد. اگر می دانستم یک جوری دلت را از غصه می شستم.

می دانی ما را از هم فراری دادند. بین ما تفرقه انداختند تا حکومت کنند. بلایی بسرمان آوردند که ازهم پراکنده شدیم و هر کدام دربدر راهی. هر کدام توی خودمون سوختیم و خاکستر شدیم. حالا این دردها را آدم واسه چه کسی بگوید که حال شنیدن و یا فهمیدنش را داشته باشد؟ گونه های مان سرخ است ولی از سیلی. برایم از همسایه گانت بگو. آنها هم مثل تو جوانند. آنها همان جوری که رفتند، مانده اند، جوان مثل برگ گل. دقیقا مثل تو. عباس، حمید، افسانه...از تو هم جوانتر بودند.

"چقدر جوان؟"

افسانه فقط 15سالش بود. حمید و عباس 18-20ساله بودند. آنجایی که تو هستی همه جوانند اصلا یک آدم بالای 40 وجود ندارد. نشنیدی که می گویند خدا گلچین است؟ حالا که بخدا نزدیک شدی راز این حکایت را از او بپرس!

"حالا چرا اینقدر جوان؟"

تو دیگه چرا این را می پرسی؟ روزی هم همسایگانت برایت خواهند گفت هم من. حالا وقتش نیست.

" تو هم توی پستوی روح خودت می سوزی مگه نه؟"

بالاخره من هم همان رودربایسی های تو را دارم. آخر خون مان از یک چشمه می جوشد.

"یعنی می شه یک روزی از این قید و بندها آزاد شیم؟."

تو که آزاد شدی. ولی می شه.خیلی کار داره. تا وقتی همه دنبال یه لقمه نونند و گرفتارهزار قید و بند همه چیز همینطور که هست می مونه. می فهمی که چی می گم؟"

"آره ."

راستی دیشب خواب عروسی ات را دیدم. اینقدر زیبا شده بودی که نگو. لبخند قشنگت هنوز نقش خیالم است. ازم پرسیدی که زنم خوشگل نیست؟ رودربایسی کردم و چیزی به تو نگفتم. ولی توی دلم گفتم تو کجا و آن کجا.

"تو شروع کن!"

چی را شروع کنم؟-

" رودربایسی نکن. بگو که می فهمی منو!"

بگذار واسه یک وقت دیگر. واسه ات مفصل حرف خواهم زد. .من و تو تازه بهم رسیده ایم. خانه مان دور است ولی بجان تو دلمان نزدیک تر از هر چه که تو بگویی.